Glasgow Green

Όχι άλλο κάρβουνο ή αγγλιστί Glasgow Green

Ήταν περίπου στο τέλος του 17ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας σκέφτηκε να χαρίσει ολόκληρη την περιοχή στους κατοίκους της πόλης. Βέβαια, το πράσινο ήταν λίγο και παντού υπήρχαν στεκούμενα νερά, κουνουπάκια πετούσαν, βατραχάκια χοροπηδούσαν και το μέρος μόνο ειδυλλιακό δε θα το έλεγε κανείς.

Όμως οι κάτοικοι δέχτηκαν το δώρο και με πολλή δουλειά βάλθηκαν να το μεταμορφώσουν σε καταπράσινο και ειδυλλιακό παράδεισο, αλλά… έτσι όπως έσκαβαν, ανακάλυψαν πως η περιοχή είχε κάρβουνο. Αμέσως τους μπήκε η ιδέα ο καταπράσινος και ειδυλλιακός παράδεισος να μετατραπεί σε ένα τεράστιο υπερσύγχρονο ορυχείο, αλλά ακούστηκε μια φωνή, που επαναλάμβανε με πάθος «όχι άλλο κάρβουνο» και είπαν όλοι μαζί με μια φωνή «πράσινο και πάλι πράσινο».
Έφτιαξαν μέσα σιντριβάνια, έστησαν αγάλματα για σημαντικούς Βρετανούς βασιλιάδες, στρατηγούς και ναυάρχους κι άφησαν τον ποταμό Clyde να περνάει ανάμεσα. Για να μη φύγουν τα κουνουπάκια και τα βατραχάκια που λέγαμε.
Γιώργος Γιώτης (10/4/2017)

The Heart of Midlothian, Edinburgh

Μία καρδούλα για φτύσιμο

Αυτή η καρδούλα ή μάλλον μωσαϊκό σε σχήμα καρδούλας καταγράφει τη θέση του Tolbooth, ενός κτιρίου του 15^ου αιώνα, που κατεδαφίστηκε το 1817 και υπήρξε το διοικητικό κέντρο της πόλης, η φυλακή και το σημείο δημόσιας εκτέλεσης.

 Συνήθεια των περαστικών: να φτύνουν σημαδεύοντας την καρδιά.

Οι εξηγήσεις τώρα:

1. έτσι καταδικάζουν το σημείο των εκτελέσεων και αυτό φέρνει καλή τύχη (και επιπλέον βρωμιά στην περιοχή, θα συμπλήρωνα εγώ)

2. Ο μύθος λέει πως όποιος φτύνει επιστρέφει στο Εδιμβούργο (κι ένας άλλος λέει πως εκεί που γλείφεις έφτυνες, λέω εγώ τώρα)

3. Ένας άλλος μύθος λέει πως αν πατήσεις πάνω στην καρδιά, θα έχεις κακή τύχη κι αν το καταλάβεις τελευταία στιγμή, φτου λες και κοιτώντας την καρδιά σημαδεύεις κατάκαρδα. Ο ίδιος μύθος λέει πως δε θα βρεις και την αληθινή αγάπη. Οπότε ούτε στα χαρτιά θα κερδίζεις ούτε στην αγάπη ούτε στην αγάπη οπότε φτου και ξαναφτού.

4. The Heart of Midlothian είναι εκτός από το όνομα του μωσαϊκού καρδούλας στο πεζοδρόμιο κοντά στο St Giles High Kirk και ομάδα ποδοσφαίρου του Εδιμβούργου, πιο γνωστή ως Χαρτς ή αλλιώς καρδούλες, οπότε μήπως βρίσκουν ευκαιρία οπαδοί των αντίπαλων ομάδων, π.χ. Σέλτικ, Ρέιντζερς Γλασκόβης, Χιμπέρνιαν και άλλων δημοκρατικών δυνάμεων και εξασκούνται στο φτύσιμο; Λέω εγώ τώρα.

5. Τέλος, The Heart of Midlothian είναι τίτλος μυθιστορήματος του Σερ Γουόλτερ Σκοτ (1818) κι έχω την αίσθηση πως ο Σερ δεν αναφέρει λέξη για το έθιμο.
Γιώργος Γιώτης (10/4/2017)

Mary King's Close, Edinburgh

Το φαντασματάκι της Annie στο Σοκάκι της Mary King
Μια ιστορία για θρίλερ.
Ένας δρόμος πολυσύχναστος, ίσως ο πιο πολυσύχναστος στο Εδιμβούργο. Μέχρι το 1645, όταν έπεσε επιδημία πανώλης στην πόλη. Το πυκνοκατοικημένο σοκάκι χτυπήθηκε από την αρρώστια περισσότερο από κάθε σημείο της πόλης και επιβλήθηκε στους περίπου 500 κατοίκους της περιοχής καραντίνα.
Πολλοί απλά πέθαναν αβοήθητοι, ενώ υπάρχουν και πολλές ιστορίες φαντασμάτων στην περιοχή. Το σοκάκι ξανακατοικήθηκε το 1753, όταν κι έγινε έξωση στους κατοίκους, για να χτιστούν καινούρια κτίρια πάνω από τον παλιό δρόμο.
Αν όμως περπατάτε στο σοκάκι και νιώσετε κάτι να σας τραβάει τα χέρια και τα πόδια, αλλά απλά… δεν το βλέπετε, μην ανησυχήσετε. Είναι το φάντασμα της Annie, ενός μικρού κοριτσιού που εγκαταλείφθηκε στο σοκάκι το 1645. Καταλαβαίνετε γιατί…

Γιώργος Γιώτης (10/4/2017)

Scott Monument, Edinburgh

Όταν ο Sir Walter Scott, συγγραφέας του Ιβανόη και πολλών άλλων κλασικών έργων, πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες και καταχρεωμένος, οι συμπατριώτες του σκέφτηκαν να τον τιμήσουν με ένα ξεχωριστό μνημείο. 
Προκήρυξαν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό και ο νικητής έφτιαξε ένα γοτθικού στυλ μνημείο με 64 κόγχες και 16 πεσσούς. Κάθε κόγχη θα είχε αγαλματίδιο από τα μυθιστορήματα του Σκοτ και κάθε πεσσός θα απεικόνιζε έναν ποιητή της Σκωτίας. 
Στο κέντρο του μνημείου έστησαν άγαλμα του Σκοτ. Κόστισε 16.000 λίρες και άνοιξε επίσημα το 1846, 14 χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα. 
286 σκαλοπάτια σε χωρίζουν από την κορυφή, για να σε οδηγήσουν σε μια εκπληκτική θέα. 
Γιώργος Γιώτης (10/4/2017)

Calton Hill, Edinburgh

Ο αρχιτέκτονας το ήθελε ένα αντίγραφο του Παρθενώνα της Αθήνας,

ένα μνημείο σε όσους είχαν πεθάνει στους Ναπολεόντειους πολέμους,

αλλά…

τα χρήματα τελείωσαν

και έμεινε μόνο μια πρόσοψη

του μοναδικού κτιρίου που ολοκληρώθηκε.

Οι τότε κάτοικοι το βάπτισαν «ντροπή του Εδιμβούργου».

Αργότερα όμως…

το Κάλτον Χιλ το αγάπησαν όλοι

για μια ήσυχη βόλτα,

για την πανοραμική θέα της πόλης που προσφέρει

και για τις πολλές και ωραίες εκδηλώσεις που φιλοξενεί.
Γιώργος Γιώτης (10/4/2017)

Paterson (2016)

 Τζιμ Τζάρμους
Η μαγεία βρίσκεται στην καθημερινότητα. 
Ένα κινηματογραφικό χαϊκού. 
Απλές εικόνες και λέξεις αναζητούν την ποίηση που κρύβεται στη βαρετή καθημερινή ρουτίνα.

Split (2016)

Η πρώτη μου αντίδραση στην τελευταία σκηνή είναι πως θα έχουμε σίκουελ με τον υπερ-κακό να συναντά τον υπερ-ήρωα, αλλά... έφερα στο μυαλό μου τις προηγούμενες ταινίες του Shyamalan (κι αυτές πολύ αγαπημένες) και άρχισα να αναρωτιέμαι.
Μοναδικές (και όχι μία και μοναδική) οι ερμηνείες του James McAvoy στις πολλές προσωπικότητες. 
Και ως εδώ. Αν πω κάτι ακόμα, δε θα αποκαλύψω απλά την ταινία, θα την καταστρέψω. 
Δεν είναι πάντως βία, αίμα και τρόμος (ευτυχώς δηλαδή) όπως σε προδιαθέτει η υπόθεση...

The Girl was Young

Ένας από τους καλύτερους Χίτσκοκ της βρετανικής περιόδου. 
Δύο χρόνια μετά τα "39 σκαλοπάτια" έρχεται αυτή η αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη παραλλαγή τους. 
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως για να πετύχεις την αγωνία του θεατή δε χρειάζεσαι γρήγορα αυτοκίνητα να πετάνε πάνω από τον δρόμο και δίπλα σε έναν ατέλειωτο γκρεμό ούτε γεμάτα πιστόλια, μαχαίρια, αίματα και δυο και τρεις και δεκατρείς να μονομαχούν. 
Αρκεί μια αίθουσα γεμάτη από κόσμο, μουσική, δύο να κάθονται στο τραπέζι τους και να ψάχνουν ανάμεσα στον κόσμο τον δολοφόνο
κι εκείνος να είναι μέλος της ορχήστρας
και να προσπαθεί να κρύψει το ...
(Δείτε το)

Manchester by the sea

Σκέψεις μετά από μια πολύ ωραία ταινία:
Πώς μπορεί κάποιος να ξεφύγει από το παρελθόν;
Δεν μπορεί.
Τα πράγματα θα καλυτερέψουν;
Η καθημερινότητα ίσως τα κάνει να φαίνονται καλύτερα.
Ίσως...

"Η Έξοδος του Μεσολογγίου" ή "Πώς η Τέχνη γίνεται Ιστορία;"

Έξοδος του Μεσολογγίου (1853)
Δημιουργός: Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878)
Ελαιογραφία πάνω σε ύφασμα
Διαστάσεις: 1,69Χ1,27
Εθνική Πινακοθήκη

Η σύνθεση χωρίζεται σε τρία επίπεδα.
1. Στο επάνω τμήμα, το ουράνιο, το θείο: ο Παντοκράτορας ευλογεί τους αγωνιστές, ενώ κάποιοι από τους αγγέλους τους στεφανώνουν και κάποιοι άλλοι πολεμούν στο πλευρό τους.
2. Οι αγωνιστές ορμούν μέσα από το μισογκρεμισμένο τείχος, πατούν σε μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει την πύλη της πόλης με την απέναντι όχθη , ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική και αποθεώνονται ως ήρωες της ελευθερίας.
3. Στο δεξί τμήμα, οι Τούρκοι ανεβαίνουν μια σκάλα που είναι στηριγμένη στο ετοιμόρροπο τείχος της πόλης, για να υψώσουν την τουρκική σημαία.

Ανάμεσα στους άντρες αγωνιστές ξεχωρίζουν γυναίκες. Άλλες ζωσμένες στα άρματα και ντυμένες ως άντρες πολεμάνε θέλοντας να δείξουν στους Τούρκους πως είναι πολύ περισσότεροι οι άντρες. Άλλες αποχαιρετούν τους αγαπημένους τους για τελευταία φορά.

Τα ρούχα των αγωνιστών είναι πεντακάθαρα, παρουσιάζονται με πολύ φωτεινό άσπρο να λαμπυρίζουν μέσα στην αντάρα των καπνών. Πριν μπουν στη μάχη πλύθηκαν και ντύθηκαν με ρούχα καθαρά σα να ετοιμάζονταν να πεθάνουν.

Οι άγγελοι πολεμούν στο πλευρό των αγωνιστών, αλλά παρά τη θεϊκή βοήθεια η μάχη θα χαθεί. Ο πόλεμος είναι ιερός. Το σχόλιο του δημιουργού: σε αυτή τη μάχη οι Έλληνες θα χάσουν, αλλά ο πόλεμος θα τους βρει νικητές.

Η γέφυρα πάνω στην οποία βρίσκονται οι αγωνιστές συμβολίζει το πέρασμα από τον κόσμο των θνητών στον κόσμο των αθανάτων ηρώων.
Με τον συνδυασμό φωτεινών και σκοτεινών χρωμάτων ο Βρυζάκης σαν να απεικονίζει τον πόλεμο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Ο Νικόλαος Κασομούλης έγραφε 15 χρόνια μετά την Έξοδο:
"Τι είδους άνθρωποι ήταν εκείνοι οι ήρωες; Τι είδους ήρωες ήταν εκείνοι οι άνθρωποι;"

Γ.Γ. (12/2/2017)