Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Hell or High Water


Είμαστε Βουλιαγμένης, περνούν τα λεπτά και είμαστε ακόμα στο ίδιο σημείο, φτάνει 7.10 και είμαστε ακόμα μακριά από το Ατλαντίς που 7.10 θα ξεκινούσε "Ο Εμποράκος" που θέλαμε να δούμε. Θέλαμε. Το πρόγραμμα αλλάζει. Μέσα από στενά φτάνουμε τελικά στο Νανά 7.25. Πιάνουμε κουβέντα με την ταμία για τις ταινίες που παίζονται. Καταλήγουμε στο "Πάση θυσία" και θα περιμένουμε μέχρι τις 8. Συναντάμε φίλους που θα δουν τη Ρόζα της Σμύρνης κι έχουν ταλαιπωρηθεί να βρουν πάρκινγκ.
Μουσική υπέροχη (πρόλαβα να διαβάσω Nick Cave), πλάνα από μικρές και έρημες πόλεις του Δυτικού Τέξας, μια ειρωνεία στην περιγραφή του εγκλήματος και ένας αθυρόστομος Ranger λίγο πριν βγει στη σύνταξη (Τζεφ Μπρίτζες).
Έπεσα πάνω της τυχαία, αλλά...
Πολύ πολύ καλή μέχρι την τελευταία σκηνή!!!
Αξίζει να την δεις στη μεγάλη οθόνη!!!

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Οι ίδιες εικόνες...


Οι ίδιες εικόνες στις ειδήσεις. 
Ίδιο συναίσθημα.
Έβαλα το αγαπημένο μου τραγούδι όσο πιο δυνατά μπορούσα.
Ο Λένον έβλεπε τις λέξεις 
"σαν ατέλειωτη βροχή στο χάρτινο ποτήρι".
Περίμενα την επόμενη εικόνα,
αλλά αυτός
εντελώς ιδιότροπος όμως
επαναλάμβανε
πως τίποτα δε θα αλλάξει τον κόσμο του.
Τέσσερις συνεχόμενες φορές ο ίδιος στίχος.
Τις μέτρησα.
Και έκλεισα τα μάτια.
Αλλά στις ειδήσεις οι εικόνες δεν έφευγαν.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Μυστράς



Ήταν Σάββατο μεσημέρι, βροχερό.
 Οι πέτρες άλλες σφηνωμένες στο λασπωμένο χώμα να δείχνουν το μονοπάτι και άλλες η μια πάνω στην άλλη ό,τι έμεινε όρθιο από την καστροπολιτεία.
 Να βγαίνουν μπροστά μου οι ερωτησεις των μαθητών μου, οι γάτες βγαλμένες από τη "Μεγαλη Πράσινη" της Φακίνου και ο φύλακας να εξηγεί γιατί λείπουν τα μάτια των Αγίων, πώς και ο Χριστός δεν είναι στη μέση του Μυστικού Δείπνου, όπως τον ήθελαν ο Ντα Βίντσι κι οι υπόλοιποι δυτικοί ζωγράφοι και τέλος για ποιο λόγο υπήρχαν τρύπες στις κολόνες της Περίβλεπτου. Ζωντάνευαν μπροστά μου Έλληνες έξω να ντουφεκάνε Έλληνες κρυμμένους μέσα στον ναό και σα να κατέβαιναν από τα τείχη του κάστρου οι νότες που έντυσαν μια παλιά "Συννεφιασμένη Κυριακή" μα έξω ήταν Σάββατο μεσημέρι ακόμα... βροχερό.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Μονόπρακτα του Τσέχωφ

μονοπρακτα τσεχωφ by phsaf on Scribd


Η «γιορτή» μας ξεκινάει


Χειροκροτήματα.
Η «γιορτή» μας ξεκινάει.
Άγχος αν όλα πάνε καλά κι ενθουσιασμός να τον μοιραζόμαστε όλοι στην αίθουσα: παιδιά, γονείς και δάσκαλοι. 
Μοιάζουν όλα τόσο μακρινά, έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από τότε. Βλέπω τα παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν στη σκηνή, να διαβάζουν το χρονικό, να λένε τα ποιήματά τους. 
Σκέφτομαι πως οι καιροί αλλάζουν, μετρώ πόσες γιορτές, πόσα λόγια και η κληρονομιά του Πολυτεχνείου πόσο έχει αμφισβητηθεί. Η φωνή του φοιτητή να συμπληρώνει τα κενά ανάμεσα στα ποιήματα και τις σκέψεις μου «Αδέλφια μας στρατιώτες». Το σύμβολο που θα έπρεπε να ενώνει μεταμορφώνεται μπροστά μου σε μνήμη που διχάζει. Μέσα στα αυτιά μου κάποιοι παίζουν με τις λέξεις.
«Τι να την κάνεις την ελευθερία χωρίς ψωμί και πόσο μπορεί να σταθεί μια δημοκρατία χωρίς ουσιαστική παιδεία;»
Κι έπειτα τα παιδιά που τραγουδούσαν:
«Λαχτάρησα μια χώρα,
γυρεύω ένα νησί,
που οι άνθρωποι να λένε,
ό,τι μου λες κι εσύ»
Με τις φωνές των παιδιών γυρνώ πίσω σε εκείνη τη νύχτα.
Εφτά χρονών και παραξενευόμουν που ο πατέρας μου έκλαιγε, με το ραδιόφωνο μετά βίας ν’ ακούγεται και όχι, δεν ακούγονταν οι συνηθισμένες εκπομπές με δημοτικά κι εμβατήρια ή μεταδόσεις ποδοσφαίρου, αλλά φωνές και σφαίρες να έρχονται απ’ το πουθενά και να σημαδεύουν τους πάντες.
Έκλαιγα κι εγώ χωρίς να μπορώ να βρω γιατί και μ’ έβαλαν με το ζόρι για ύπνο.
Εκείνη τη νύχτα.
Φοβόμουν ότι το κακό θα έρθει και θα τρυπώσει μες στο σπίτι μου.
Χειροκροτήματα.
Μοιάζουν όλα τόσο μακρινά, έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από τότε.
Γ.Γ. (17/11/2016)

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Το τρένο που έφευγε στις 8...


"Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει
να μη θυμάσαι στις οχτώ"
έγραφε το ’61 ο Μάνος Ελευθερίου
ο Μίκης φανταζόταν ήχους...
κι ο πατέρας μου κάθε φορά
το άκουγε,
θυμόταν
και μου έλεγε
πως υπήρχε στ’ αλήθεια τρένο
που έφευγε στις 8
για Κατερίνη.
«Στο έχω ξαναπεί;» ρωτούσε για να πάρει θάρρος
και να συνεχίσει με ιστορίες που είχαν μέσα στρατιώτες, τρένα, νύχτα, λοχαγούς ξηγημένους, χειμώνες και λοχίες στραβόξυλα της δεκαετίας του 50.

«Δε το θυμάμαι, για πες»

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Το μπλόκο του Βύρωνα


Κατέβαινα τη Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Σε λίγα λεπτά θα γινόταν η παρέλαση.
Ένας ηλικιωμένος κύριος έδειχνε για ώρα τα ονόματα,
τον άκουγα να εξηγεί με ενθουσιασμό την ιστορία:
«εδώ ακριβώς είχαν στήσει το πολυβόλο 
κι ένας ήθελε να ξεφύγει,
σκαρφάλωσε αυτό ακριβώς το κάγκελο
κι εδώ πέρασε η σφαίρα,
νάτη!!!
25 χρονών ήταν κι ήθελε να ζήσει.
Την προηγούμενη μέρα είχε παντρευτεί»
Μετρούσα τις μέρες που χώριζαν τον θάνατό τους
μέχρι τη μέρα της απελευθέρωσης.
2 μήνες και κάτι.
Καθόμουν ακίνητος στη μέση της Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Σε λίγα λεπτά θα γινόταν η παρέλαση.
Γ.Γ. (28/10/2016)
Παραθέτω και την αναφορά του αστυνομικού τμήματος Βύρωνα αυτούσια:
Αναφορά του ΙΘ” Αστυνομικού Τμήματος Βύρωνα: «Την 7/8/1944 και ώραν 17.40 γερμανικά αυτοκίνητα (2) πλήρη στρατιωτών διερχόμενα εκ της αγοράς Βύρωνος εδέχθησαν ριπή πολυβόλου παρ” Εαμίτου και ετραυματίσθησαν εις Γερμανός αξιωματικός και εις στρατιώτης, μετ΄ολίγον κατέφθασε ισχυρά γερμανική δύναμις ήτις διέταξε τη συγκέντρωση απάντων των ανδρών του συνοικισμού εις την πλατείαν Σμύρνης όπου συνεκεντρώθησαν 1.000 άνδρες. Παρέλαβε 10 αδιακρίτως εκ των συγκεντρωθέντων και τους εξετέλεσαν επιτόπου, άλλους δε 600 άνδρας τους μετέφερον εις Χαϊδάρι και εκείθεν τους μετέφερον εις Γερμανίαν».

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Στην κόρη μου...


Για να βρεις τον εαυτό σου υπάρχουν, λένε, τεχνικές.
Να στέκεσαι και να ρωτάς
«ποιος είμαι, πού είμαι, τι θέλω».
Για να μη χάνεις τον εαυτό σου υπάρχουν, λένε, τεχνικές.
Ξαπλώνεις κι αφήνεσαι να σε διεκδικούν
έδαφος και ουρανός
κι έτσι μετέωρος να μένεις χωρίς σκέψεις.
Τα χρόνια περνούν και σε κυνηγούν συναισθήματα.
Εγώ τους ξεφεύγω γιατί δεν ακολουθώ τις τεχνικές που μου λένε.
Δε διώχνω όλες τις σκέψεις.
Κρατάω μέσα μου εικόνες.
Εσένα πολύ μικρή να ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι και να γελάς.
Να ζητάς με αγωνία.
Να κλαις από αγάπη.
Εσύ διώχνεις όλες τις σκέψεις σου;

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Το μόνο σίγουρο...


Έτσι όπως το απόγευμα εξαφανιζόταν, 
αφήνοντας πίσω το σκοτάδι, 
 η Αλίκη έριξε μια βουτιά στον καθρέφτη, 
 ο Μικρός Πρίγκιπας έχασε την ισορροπία του και κατρακυλούσε στον μικρό του πλανήτη 
 και ο Εγωιστής Γίγαντας έκλαιγε μόνος. 

Εκείνος πάλευε με το παρελθόν που είχε γίνει φάντασμα. 
 Από αυτά τα αστεία, ευτυχώς, 
 που με ένα τρύπιο σεντόνι κι ένα «μπουουου» 
κόβουν βόλτες στις παλιές κωμωδίες. 
Γέλασε. 

 Όμως σκέφτηκε πως 
άλλη μια μέρα έφυγε 
 που δε θα μπορούσε να θεωρήσει τον εαυτό του νικητή. 
Κοιτούσε έξω 
και το μόνο που θα μπορούσε να έχει σίγουρο και δικό του ήταν 
πως για μία ακόμη φορά είχε νυχτώσει…

Γιώργος Γιώτης (24/9/2016)