Στη χώρα της απόγνωσης

Στη χώρα της απόγνωσης
οι γέροι περιμένουν στα σκαλιά ιατρείων
κουκουλωμένοι την αγωνία
αν τους γράψουν την επίσκεψη στο βιβλιάριο,
οι νέοι κοιτούν μελαγχολικά κλειστές πόρτες
καλυμμένοι την αηδία
αποφεύγουν το βλέμμα σου
και τα παιδιά δε σε πιστεύουν
πως κάποτε τα πράγματα ήταν καλύτερα
αναρωτιούνται
ντυμένοι την απορία
πόσο κοντά είναι το τέλος.

Ψυχοφθόρο είναι …

Ψυχοφθόρο είναι επίθετο,
αν και θυμίζει πολύ τον αχθοφόρο
επειδή νιώθεις ένα βάρος στην ανάσα
ή αλλιώς το φέρεις βαρέως.
Ως σύνθετη λέξη προκύπτει
από την ψυχή και τη φθορά.
Δε γνωρίζω τις εικόνες
που σας έρχονται στο νου,
για μένα μοιάζει πολύ
με το κρύο που πλησιάζει,
τους ξεχασμένους δίσκους στην αποθήκη,
τις τέσσερις ιώσεις που πρόλαβα και άρπαξα
σε μισή σχολική χρονιά,
τους φίλους που δεν προλαβαίνω να δω
και μία πόλη
άδεια
πρωί Σαββάτου
δίπλα στη σκοτεινή θάλασσα…

Η Ιστορία και τα πρόσωπα

Προσπαθούσε να θυμηθεί
ποιο κεφαλαίο γράμμα
πήγαινε δίπλα στους αυτοκράτορες.
- Λέων ο Ίσαυρος αλλά είναι ο Β΄ ή ο Γ΄;
- Ήταν ο τρίτος.
- Και ο γιος του ο Κωνσταντίνος ήταν ο Ε΄ ή … δε θυμάμαι …
- Μήπως θυμάσαι ποιος υποστήριξε τις θέσεις των εικονολατρών;
- Ένα φρούτο … βερύκοκο ή δαμάσκηνο … δε θυμάμαι … μάλλον Δαμάσκηνος!
- Δαμασκηνός πιο σωστά!
- Χρειάζονται τα ονόματα στην Ιστορία; Δε θα ήταν καλύτερα, αν τα πάντα γίνονταν μυστικά και ανώνυμα;
Έψαχνα τη σωστή απάντηση, όταν ξαναχτύπησε …
- Καλύτερα για όλους!

Αν όλα τα παιδιά της γης ...

Αν όλα τα παιδιά της γης
Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό
ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος
κι ολόκληρη τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Αν όλα τα παιδιά της γης
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους
και μπαίναν στο χορό
ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και δυο φορές τη Γη μας
θ’ αγκάλιαζε θαρρώ.

Θα 'ρχόνταν τότε τα πουλιά
θα 'ρχόνταν τα λουλούδια
θα 'ρχότανε κι η άνοιξη
να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε
ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ!
Τα μικρά παιδιά
Μια βραδιά στο Πόρτο Λίλι

Μέρες τώρα ...

Είναι μέρες που
δε γράφω
δε διαβάζω
δε σκέφτομαι.

Κοιτώ στο διάδρομο
όσους πηγαινοέρχονται.
Στο θάλαμο
έχουν μπει γιατροί.

Χάνεται ο χρόνος και …
δεν τραγουδώ
δε χορεύω
δε μιλώ.

Ανεβαίνω σκάλες
δεν κοιτώ κρεβάτια
αποφεύγω βλέμματα.
Αν κλαίνε
αν γελάνε
δε θα καταλάβω.

Καιρό τώρα
κοιμάμαι με το βάρος
μιας χαμένης μέρας.

Ο χρόνος

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Είμαι σε δραματική κατάσταση,
πέρασαν οι γιορτές και δεν ήμουν εκεί,
δεν ήρθαν για μένα.
Αν δεν είχαμε ξεστολίσει το δέντρο, θα το έγραφα σε κάρτα
και θα το έκρυβα ανάμεσα σε κλαδιά και φωτάκια,
να πέσει στα κατάλληλα χέρια: θέλω να ξαναρθούν τα Χριστούγεννα!!!
Μπερδεύω τις μέρες, οι γιορτές έχουν μείνει ανακατεμένες στο μυαλό μου,
αρχίζω και δεν τα πάω καθόλου καλά με το χρόνο.
Όχι δε θα μετρήσω τις μέρες μέχρι το Πάσχα!

Όταν μια αίσθηση ...

Όταν μια αίσθηση μπει στην άκρη,
οι άλλες παίρνουν φωτιά...

Κλείνω τα μάτια
σέρνομαι σε μια ευθεία
στο μυαλό πλάνα από ταινίες σε υπόγεια μετρό
στα αυτιά ήχοι από το "My generation"
κι ο Townshend σπάει την κιθάρα.
Το σημαντικό δεν υπάρχει στο κέντρο της εικόνας.
Κρύβεται καλά.

Κλείνω τη μύτη
βγαίνω στο φως
στο πεζοδρόμιο στρογγυλά γυαλιά πατημένα
μια αράχνη πλέκει γύρω τους
ρολά ανεβαίνουν
ζητιάνοι βγαίνουν
γυάλινα βλέμματα
κανείς δεν πλησιάζει κανέναν
θόρυβοι, κραυγές, ψίθυροι
όχι γέλια όμως.

Ο καιρός αλλάζει
ο αέρας φυσάει πάνω στις τέντες
Κλείνω τα αυτιά
χλωρίνη νοσοκομείου μυρίζει παντού
είμαστε ευχαριστημένοι,
αν ο γιατρός βγάλει διάγνωση,
μας αρκούν τα λίγα.

Όταν μια αίσθηση μείνει πίσω,
οι άλλες προσπερνούν ...

Ο πίνακας: Pieter Bruegel (Brueghel) the Elder,
The Procession to Calvary (1564)

Πάει ο παλιός ο χρόνος ...

«Πάει ο παλιός ο χρόνος …»
Ο παλιός χρόνος είναι 45 κλεισμένα,
τα ρούχα του μυρίζουν καμένο ξύλο,
η ανάσα του μελομακάρονο
και κόκκινο γερμανικό κρασί.
Κατεβάζει ταινίες και τις βλέπει στο σκοτάδι …

Ο παλιός χρόνος θα ήθελε να είναι 17,
είναι κορίτσι και μόνο 14.
Τρώει ποπ-κορν με τις φίλες της,
γράφει κάρτα στον Αϊ-Βασίλη
και τη δείχνει στους γονείς της
«Έχω ελπίδες;»
ρωτάει με χαμόγελο …

Ο παλιός χρόνος είναι έφηβος
και θ’ αρχίσει το διάβασμα με το νέο χρόνο …
Είναι η βροχή που δεν ήρθε …
Το φρούτο που σάπισε …
Ευτυχισμένη γυναίκα χωρίς ηλικία
που κουρνιάζει σε ζεστή αγκαλιά
και δε λέει να πάει πουθενά …

Ο παλιός χρόνος είναι τρεις φίλοι,
τα πίνουν περασμένη ώρα
και ονειρεύονται πως είναι μακριά,
στο Δουβλίνο …
Την ώρα που στο διπλανό διαμέρισμα
ένα παιδί ξυπνάει και τραγουδά:
«Πάει ο παλιός ο χρόνος …»

Έτοιμη απάντηση

Βρέχει.
Οι διάδρομοι γεμάτοι
από εμάς τους δειλούς
που χαζεύουμε τη ζωή από μακριά.
Μοιάζουμε όλοι στους
μισοτελειωμένους φόβους μας
ν’ αγγίξουμε
τα μεγάλα μακρινά γεγονότα.
Υποπτευόμαστε τους πάντες
όταν ξεστομίζουμε συγκρίσεις
με το παρελθόν.
«Τότε όλα ήταν όμορφα»
Είναι όμως ένα μικρό παιδί
αυτό που μας κλέβει τη σιγουριά.
Το βλέμμα του έρημη θάλασσα,
έτοιμη απάντηση,
γυαλιστερό δάκρυ.

(ελαιογραφία του Simon Andrews, Winter Pond
http://artiseternal.wordpress.com/)

Μπροστά στην καταστροφή

Πριν δύο χρόνια φάνταζε τουλάχιστον περίεργο
πώς αντιδρούσαν άνθρωποι στο παρελθόν.
Αρκετοί από μας είχαμε απορίες του τύπου:
"Μα καλά, δεν καταλάβαιναν
πως ερχόταν η καταστροφή.
Η δική τους καταστροφή.
Δεν προσπάθησαν να αλλάξουν τα πράγματα;
Γιατί;"
Τώρα απλά είναι πιο εύκολο
να φανταστούμε πώς ένιωθαν.