Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Manchester by the sea

Σκέψεις μετά από μια πολύ ωραία ταινία:
Πώς μπορεί κάποιος να ξεφύγει από το παρελθόν;
Δεν μπορεί.
Τα πράγματα θα καλυτερέψουν;
Η καθημερινότητα ίσως τα κάνει να φαίνονται καλύτερα.
Ίσως...

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

"Η Έξοδος του Μεσολογγίου" ή "Πώς η Τέχνη γίνεται Ιστορία;"



Έξοδος του Μεσολογγίου (1853)
Δημιουργός: Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878)
Ελαιογραφία πάνω σε ύφασμα
Διαστάσεις: 1,69Χ1,27
Εθνική Πινακοθήκη

Η σύνθεση χωρίζεται σε τρία επίπεδα.
1. Στο επάνω τμήμα, το ουράνιο, το θείο: ο Παντοκράτορας ευλογεί τους αγωνιστές, ενώ κάποιοι από τους αγγέλους τους στεφανώνουν και κάποιοι άλλοι πολεμούν στο πλευρό τους.
2. Οι αγωνιστές ορμούν μέσα από το μισογκρεμισμένο τείχος, πατούν σε μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει την πύλη της πόλης με την απέναντι όχθη , ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική και αποθεώνονται ως ήρωες της ελευθερίας.
3. Στο δεξί τμήμα, οι Τούρκοι ανεβαίνουν μια σκάλα που είναι στηριγμένη στο ετοιμόρροπο τείχος της πόλης, για να υψώσουν την τουρκική σημαία.

Ανάμεσα στους άντρες αγωνιστές ξεχωρίζουν γυναίκες. Άλλες ζωσμένες στα άρματα και ντυμένες ως άντρες πολεμάνε θέλοντας να δείξουν στους Τούρκους πως είναι πολύ περισσότεροι οι άντρες. Άλλες αποχαιρετούν τους αγαπημένους τους για τελευταία φορά.

Τα ρούχα των αγωνιστών είναι πεντακάθαρα, παρουσιάζονται με πολύ φωτεινό άσπρο να λαμπυρίζουν μέσα στην αντάρα των καπνών. Πριν μπουν στη μάχη πλύθηκαν και ντύθηκαν με ρούχα καθαρά σα να ετοιμάζονταν να πεθάνουν.

Οι άγγελοι πολεμούν στο πλευρό των αγωνιστών, αλλά παρά τη θεϊκή βοήθεια η μάχη θα χαθεί. Ο πόλεμος είναι ιερός. Το σχόλιο του δημιουργού: σε αυτή τη μάχη οι Έλληνες θα χάσουν, αλλά ο πόλεμος θα τους βρει νικητές.

Η γέφυρα πάνω στην οποία βρίσκονται οι αγωνιστές συμβολίζει το πέρασμα από τον κόσμο των θνητών στον κόσμο των αθανάτων ηρώων.
Με τον συνδυασμό φωτεινών και σκοτεινών χρωμάτων ο Βρυζάκης σαν να απεικονίζει τον πόλεμο ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Ο Νικόλαος Κασομούλης έγραφε 15 χρόνια μετά την Έξοδο:
"Τι είδους άνθρωποι ήταν εκείνοι οι ήρωες; Τι είδους ήρωες ήταν εκείνοι οι άνθρωποι;"

Γ.Γ. (12/2/2017)

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Το πρώτο βήμα


Λοιπόν, το πρώτο βήμα 
και το πιο δύσκολο
είναι 
να ανακαλύψεις τους αρνητικούς ανθρώπους.
Μη φύγεις τρέχοντας,
όμως φυλάξου.
Μην τους αφήσεις να σου κλέψουν το χαμόγελο
Θα γκρινιάζουν και στη συννεφιά και στη λιακάδα
Η μικροψυχία τους είναι μεταδοτική.
Απλά να ξέρεις πως κρατάνε στα χέρια τους 
τους φόβους σου
και θέλουν να κλέψουν την προσοχή σου.

Το δεύτερο βήμα όμως είναι 
που σε πάει κατευθείαν στους θετικούς ανθρώπους
κι αυτό να σκέφτεσαι
όσο διαρκεί το πρώτο σου βήμα.
Γ.Γ. (1/2/2017)

Εικόνα: The Hurried Man, Esquire by Kevin Kirby

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Η Ελληνοπούλα του David d' Angers


Ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά έργα που ενέπνευσε η εθνεγερσία σε ξένους γλύπτες και ζωγράφους, είναι η «Ελληνοπούλα», επιτύμβιο άγαλμα που σμίλεψε, για τη μνήμη του ήρωα Σουλιώτη πολέμαρχου Μάρκου Μπότσαρη ο Γάλλος γλύπτης «Δαβίδ από την Αγγέρη» (Pierre-Jean David d’ Angers). Ο David d'Angers παρακολουθούσε με θαυμασμό τους αγώνες και μάθαινε για τους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης για την ελευθερία. Όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του Μπότσαρη, βαθιά συγκινημένος, θέλησε να αφιερώσει μνημείο γλυπτό στη μνήμη του. Επί ημέρες, μάλιστα, προσπαθούσε να βρει πώς θα ήταν αυτό το άγαλμα.

«Μόλις πληροφορήθηκα τον θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη αποφάσισα να φτιάξω μνημείο για χάρη του... Πρόσμενα την έμπνευση. Μια μέρα, καθώς έκανα τον περίπατό μου κοντά σ’ ένα κοιμητήριο, είδα μια παιδούλα γονατιστή πάνω σ’ έναν τάφο να συλλαβίζει, με οδηγό το δάχτυλό της, τη χαραγμένη επιγραφή. Αυτό θα είναι το θέμα της συνθέσεώς μου, σκέφθηκα...».


Ήταν πολλοί αυτοί που αντέδρασαν στην ιδέα να φτιαχτεί άγαλμα για τον Μπότσαρη και μεταξύ αυτών ξεχώριζε ο ίδιος  ο βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Ι΄, ο οποίος δεν ήθελε να φιλοτεχνηθεί έργο για «επαναστάτη», όπως χαρακτήριζε τον ήρωα. Ο καλλιτέχνης όμως επέμεινε στην αρχική του πρόθεση και τελικά πραγματοποίησε ολοκλήρωσε το έργο του. Για πρώτη φορά το γλυπτό εκτέθηκε το 1827, σε έκθεση των Παρισίων, προκαλώντας τον γενικό θαυμασμό. Όλοι έλεγαν ότι επρόκειτο για αριστούργημα, ενώ ο ίδιος ο καλλιτέχνης το ονόμαζε «λατρευτό παιδί» του. Ίδια θερμή υποδοχή συνάντησε το έργο αυτό και επτά χρόνια αργότερα, το 1834, όταν εκτέθηκε ξανά στους φιλότεχνους και στο ευρύ κοινό.

Ο Έλληνας λόγιος Μιχαήλ Σχινάς πρότεινε στον Όθωνα να γίνει το μνημείο αυτό ελληνικό και να διακοσμήσει, σε ένα νέο ενταφιασμό των οστών του, το μνήμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι. 

Πράγματι, με διαταγή της Αντιβασιλείας προς τη Γραμματεία Εξωτερικών, ζητήθηκαν πληροφορίες από την ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι για το έργο και τον Μάρτιο του 1834 ο γραμματέας Εξωτερικών Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος αναφέρει ότι, σύμφωνα με πληροφορίες από το Παρίσι, ο γλύπτης της «Ελληνοπούλας», ή και αλλιώς ονομαζόμενης «Κόρης του Μπότσαρη», είχε εκφράσει πρόθεση-επιθυμία να προσφέρει το περίφημο αυτό έργο του ως δώρο στην Ελλάδα.
 Η Ελληνοπούλα φτάνει με το γαλλικό πλοίο Αχιλλεύς στο Ναύπλιο και τον Ιανουάριο του 1835 μεταφέρεται στον τόπο της ταφής του ήρωα στο Μεσολόγγι. Εκεί παραμένει προς φύλαξη στο σπίτι χήρας Μεσολογγίτη λογίου.
Στον  David d'Angers απονέμεται, τιμής ένεκεν, ο αργυρούς σταυρός του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.
Μετά από πολλές καθυστερήσεις, στις 18 Οκτωβρίου 1838 πραγματοποιείται η τελετή τοποθετήσεως του γλυπτού της «Κόρης» στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη, με εγκαίνια παράλληλα του Τύμβου των Ηρώων του Μεσολογγίου.
Κατά την εκταφή μάλιστα των λειψάνων του ήρωα βρέθηκε και το φονικό βόλι με το οποίο είχε χτυπηθεί στο κεφάλι, τη μοιραία νύχτα της 8ης Αυγούστου του 1823, σε καταδρομική επιχείρηση εναντίον των Τούρκων στο Καρπενήσι.

Το 1843, στο γενικότερο κλίμα δυσαρέσκειας που υπήρχε εναντίον του Όθωνα, μερικοί αντιβασιλικοί στο Μεσολόγγι, για να εκδικηθούν τον Δημήτριο Μπότσαρη, γιου του Μάρκου Μπότσαρη, επειδή τον θεωρούσαν βασιλόφρονα επέδραμαν κατά του τάφου του νεκρού πατέρα του. Με ασυγκράτητη βιαιότητα τον ανέσκαψαν και σκόρπισαν τα κόκαλά του. Και για να συμπληρώσουν τη βεβήλωσή τους, «τραυμάτισαν» στο πρόσωπο και το γλυπτό που είχε τοποθετηθεί στον τάφο του.
Το 1852 το είδε ο David d'Angers έτσι τραυματισμένο και στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα μαθαίνοντας ότι οι ζημιές προκλήθηκαν από ελληνικά χέρια. Την επόμενη χρονιά πέθανε και δεν πρόλαβε να αποκαταστήσει τις φθορές.
Αργότερα όμως το γλυπτό μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου οι μαθητές του David d'Angers έκαναν τις κατάλληλες επεμβάσεις για την αποκατάσταση των ζημιών και των φθορών. Τελικά το άγαλμα επαναφέρθηκε στην Ελλάδα και τοποθετήθηκε στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, ώστε να είναι προφυλαγμένο από πιθανή νέα βεβήλωση και από φθορά λόγω καιρικών μεταβολών.

Αντίγραφό του, που τοποθετήθηκε στο μνημείο του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι, το 1915, είναι έργο του γλύπτη Γεωργίου Μπονάνου που έγινε με χορηγία του Ελευθερίου Βενιζέλου.



Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Notorious


Η κάμερα ταξιδεύει από το μπαλκόνι της εσωτερικής σκάλας της έπαυλης, καταγράφει τον κόσμο στη δεξίωση και στο τέλος εστιάζει στο χέρι της Μπέργκμαν, όπου βρίσκεται κρυμμένο το κλειδί του κελαριού. 
Δεκαετία 40 στο Ρίο Ντε Τζανέιρο ο Χίτσκοκ δημιουργεί με φόντο τον κόσμο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μια "σοβαρή" ερωτική ιστορία (για πρώτη φορά μάλιστα, σύμφωνα με τον βιογράφο του). Δίπλα στους Κάρι Γκραντ, Κλοντ Ρέινς (υποψήφιος για όσκαρ β΄ ανδρικού) και Ίνγκριντ Μπέργκμαν ο δικός μας Άλεξ Μινωτής τότε ως ο μπάτλερ της έπαυλης, Τζόζεφ.

Quo vado - Checco zalone


Κινητικότητα και εθελούσια έξοδος για τους δημοσίους υπαλλήλους το θέμα της ταινίας και:
1. Πόσο μοιάζουμε με τους Ιταλούς!
2. Πόσο όμορφη είναι η Νορβηγία!
3. Πόσος κόσμος (και πολλοί γνωστοί) στο θερινό τη Δευτέρα!
4. Νάτσος με τυρί και μπύρα!!!
:)

Sully


Η έμπνευση της Χαράς να μην πάμε σε θερινό μας γλίτωσε από τη νεροποντή. 
Τα πλάνα του Eastwood εντυπωσιακά. 
Το θέμα όμως για μένα δύσκολο. 
Στο επόμενο αεροπορικό ταξίδι (όποτε γίνει) 
1. θα υπάρχει έγκριση από meteo (μην πέσουμε σε κακοκαιρία), 2.άδεια και σφραγίδα από ορνιθολογική εταιρεία με έγγραφη βεβαίωση πως ούτε θα έρχονται ούτε θα φεύγουν τις ώρες απογείωσης και προσγείωσης σμήνη πτηνών ανυπόμονων να συναντήσουν τον δημιουργό τους και 
3. θα ξεχάσω με ψυχανάλυση, ειδική θεραπεία, δεν ξέρω με τι άλλο, ό,τι ταινίες έχω δει με αεροπορικά δυστυχήματα: The flight, Fearless, Sully, Alive, κλπ

The Man Who Knew Infinity.


- Αυτός ο άνθρωπος μοιάζει με άστεγο. Πάρτε τον από δω.
- Συγχωρήστε την εμφάνισή μου. Αυτό που βλέπετε τώρα είναι ένα γυαλί. Αλλά σας υπόσχομαι ότι σύντομα θα δείτε ένα διαμάντι.

Perfetti Sconosciuti.


Η ταινία της χρονιάς στην Ιταλία. Η ιδέα είναι πολύ ωραία. Σε ένα δείπνο με φίλους όλα τα κινητά τηλέφωνα θα βρίσκονται επάνω στο τραπέζι. Κάθε κλήση, μήνυμα, υπενθύμιση, mail κτλ. θα γίνεται φανερό σε όλους. Και μετά... τίποτα δε θα είναι ίδιο...

La Pazza Gioia.


Δύο γυναίκες το σκάνε από ψυχιατρική κλινική και ζουν μια απρόβλεπτη περιπέτεια. Χιούμορ και συγκίνηση σε road movie που μόνο θεματικά θυμίζει «Θέλμα και Λουίζ». Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη από τους γείτονες.