Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2018

Μεταξοσκώληκες



Το τελευταίο στάδιο ακριβώς στο 90ό λεπτό, λίγο πριν λήξει μία ακόμη σχολική χρονιά.
Η πεταλούδα που βρίσκεται μέσα στο κουκούλι, τελικά τα καταφέρνει και 12 ημέρες μετά την ολοκλήρωση του πλεξίματος, κόβει τις κλωστές της φούσκας και βγαίνει.
Οι θηλυκές αφού γεννήσουν, πεθαίνουν.
Και κάτι παράξενο. (Όχι ότι όλα πριν ήταν φυσιολογικά.)
Οι πεταλούδες γεννούν τον σπόρο, ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου πρωτοβγήκαν από το κουκούλι τους.
Φωτογραφία: Οι μεταξοσκώληκες ταξιδεύουν μέσα σε μία κούτα από τάξη σε τάξη χάρη στον κύριο Δημήτρη.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Σήμερα η τάξη γέμισε αρχαίες Μινωίτισσες...

 Ημέρα Τρίτη και κάνω Ιστορία στην τρίτη τάξη.
"Η καθημερινή ζωή των Μινωιτών"
Ο Γιάννης έχει απορία.
- Κύριε, το βιβλίο λέει πως οι γυναίκες στη Μινωική Κρήτη φορούσαν στο κεφάλι κορδέλες. Δεν καταλαβαίνω πώς.
Η Μελίνα του εξηγεί. Η Έλενα λέει πως φοράει κι αυτή κορδέλα. Το ίδιο και η Δήμητρα και η Μαρία και η Κατερίνα.
- Έχω μια ιδέα, τους λέω. Την Πέμπτη που θα ξανάχουμε ιστορία, τα κορίτσια να έρθουν όλα φορώντας κορδέλες.
Χαμογέλασαν.
Και σήμερα η τάξη γέμισε αρχαίες Μινωίτισσες.



Το αύριο



Οι πιο όμορφες στιγμές έρχονται,
όταν εγώ μαθαίνω από τους μαθητές μου.
Τρίτη δημοτικού και μιλάμε για την παράδοση.
Τα παιδιά έψαξαν και βρήκαν αινίγματα.
Η Αντριάνα διαβάζει:
"Ποτέ δεν υπήρξα,
αλλά θα υπάρχω για πάντα.
Κανείς ποτέ δε με είδε
και κανείς δε θα με δει.
Και παρόλα αυτά, είμαι η ελπίδα όλων
ότι θα ζουν και θα αναπνέουν
σ' αυτή τη γη.
Τι είμαι;"
Δεν το βρίσκει κανείς.
Ζητάμε όλοι βοήθεια. Γράμματα. Έναν ακόμη ορισμό;
Η Αντριάνα καμαρώνει.
- Το αύριο, κύριε.
Η τάξη γεμίζει ποίηση και χαμόγελα.

Εικόνα: "Μερικά δευτερόλεπτα πριν την ευτυχία"

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Δευτέρα 4 Ιουνίου 19.00 στο Δημαρχείο του Βύρωνα


Μετά από αίτημα των Συλλόγων Γονέων των 6ου και 7ου Δημοτικών Σχολείων Βύρωνα, το ζήτημα των κεραιών στην περιοχή θα συζητηθεί ως πρώτο θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο που θα γίνει τη Δευτέρα 4 Ιουνίου στις 19.00 στο Δημαρχείο Βύρωνα. Η συμμετοχή όλων μας σε αυτή τη συνεδρίαση κρίνεται απαραίτητη, προκειμένου να εκφραστεί με τον πιο εύγλωττο τρόπο η αγωνία μας για τις επιπτώσεις της παρουσίας τριάντα επτά (37!!!) κεραιών κινητής τηλεφωνίας στον πυκνοκατοικημένο Βύρωνα. Η τελευταία κεραία τοποθετήθηκε μόλις πενήντα μέτρα μακριά από το σχολείο μας και ακριβώς απέναντι από το δημαρχείο.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Καλό ταξίδι, Κώστα!!!

Καλό ταξίδι, Κώστα!!!
"Υπάρχουμε κι εμείς οι ανόητοι, που ζούμε σαν να μην πεθάνουμε ποτέ... και υπάρχουμε μη θέλοντας να ζήσουμε ξανά... Ασφυκτιούμε από οξυγόνο αγάπης που αρνούμαστε να αναπνεύσουμε. Κρατάμε την ψυχή μας και τις σκέψεις μας για τον εαυτό μας. Ανοίγουμε την καρδιά μας στην αυτολύπηση , δεν προσφέρουμε την ύπαρξή μας σε κανέναν. "Άθραυστοι.." , φυλακισμένοι σε μια ύπαρξη χίλια κομμάτια. Η ζωή μετριέται σε καντάρια δοσίματος της ψυχής σου.. Χάσε για να ζήσεις.., μην το φοβηθείς!"
Κώστας Διακουμέας, 18/4/2018
 Φωτογραφία του Byron Dimot.
 Την Πέμπτη 24/5/2018 στις 13.30 στο Κοιμητήριο του Βύρωνα, θα αποχαιρετήσουμε έναν αυθεντικό Άνθρωπο, έναν καρδιακό φίλο, έναν ποιητή….
Είναι αδιανόητη αυτή η μάζωξη που μας κανόνισε ο Κώστας αυτή την εβδομάδα…. απλά αδιανόητη …
Και ώσπου να συναντηθούμε για να συνοδέψουμε αυτό που δεν πήρε μαζί του εκεί, στον άυλο κόσμο, στον κόσμο της αφθαρσίας και της αιωνιότητας, για το δικό μας ποιητή μόνο ένας ποιητής θα μπορούσε να μας παρηγορήσει:

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε,…,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του… (Τ.Λ.)

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

"Άγριος Σπόρος" στο Θέατρο Επί Κολωνώ


1. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να κρίνουν τους άλλους. Έχουν στο μυαλό τους ένα πρότυπο και σε μετράνε. Αν απέχεις έστω και λίγο από αυτό το πρότυπο, μετατρέπεσαι σε στόχο. Και δε σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί.
2. Υπάρχουν άνθρωποι νευρικοί που μέσα τους όμως νιώθουν σίγουροι. Δεν νοιάζονται αν τους έχουν όλους απέναντι, γιατί νιώθουν νικητές. Και δεν ξεχνάνε λόγια σημαντικά, ακόμη κι αν πέρασαν πολλά χρόνια: «Ποιοι είναι χειρότεροι; Αυτοί που δίνουν τις εντολές ή αυτοί που τις εκτελούν»
3. Ο άγριος σπόρος δε νοιάζεται σε ποιο χώμα θα πέσει. Δεν κλαίγεται που δε βρίσκει τις ιδανικές συνθήκες να τον βοηθήσουν. Συνεχίζει κι ας τους βλέπει όλους απέναντι. Ας τον διώχνουν. Ας κουνάνε μπροστά του πρότυπα να τον συγκρίνουν. Νιώθει νικητής.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Πύλος και Γιάλοβα

Γιάλοβα

Γλυκιά η ζωή σαν σπιτικό παστέλι.

Και στο βάθος Γιάλοβα.

Τα χρώματα και η οπτική γωνία είναι που φτιάχνουν την εικόνα μας για τον κόσμο.

"Αγάπη παράνομη" του Κωνσταντίνου Θεοτόκη





1. Το θέατρο που είδαμε την παράσταση είναι ένας υπέροχος χώρος στο Γυμνάσιο στη Λογγά Μεσσηνίας
2. Το έργο "Αγάπη παράνομη" διασκευασμένο διήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, από την νατουραλιστική περίοδο, πριν τα αριστουργήματα του κοινωνικού ρεαλισμού (Η τιμή και το χρήμα, Σκλάβοι στα δεσμά τους)
3. Η ευρηματική διασκευή και σκηνοθεσία του Πέτρου Αυγερινού σε μια συνεργασία του Θεάτρου του Ιονίου με τη Θεατρική Ομάδα Οδύσσεια.
4. Συγκλονιστική η ερμηνεία της Δώρας Παπανικολάου.
5. "Εκατόν τόσα χρόνια από τότε που ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης στηριγμένος σε μια πραγματική ιστορία, αναδείκνυε το θέμα στις πραγματικές του διαστάσεις. Σήμερα τα σκεπάζουν καλύτερα." (Από το πρόγραμμα της παράστασης)

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Τα ξωτικά

Απόγευμα σε δρόμους γεμάτους
ανάμεσα σε Βύρωνα και Γλυφάδα.
Ο εκφωνητής προειδοποιεί:
"Το τραγούδι είναι εθιστικό"
Ακούω τις πρώτες νότες
ανεβάζω ένταση
"μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά
να `χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ
όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου
τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου"

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Το καπηλειό

Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου
γιαλός, καημός και τσικουδιά
βαρμένα μέσα στην καρδιά
με τ’ όνειρό μου.

Και κάθε μέρα από βραδύς
ντουγιουντισμένος ο Βαρδής
με το λαούτο
με το κρασί του στον οντά
στον αμανέ του να κεντά
τον κόσμο τούτο.

Κι ο Σταύρος πέρα στη γωνιά
που για δυο χείλια βυσσινιά
τα σιγοπίνει
παίρνει νερό σαν τραγουδεί
που το λαούτο του Βαρδή
τον πόνο σβήνει.

Κι ο Μύρος πιάνει το χορό
το χώμα μόνο έχει οχτρό
χρυσά παλάτια
σε κάποια θάλασσα πλατιά
θυμάται, κόκκινα φωτιά
τα δυο του μάτια.

Θυμούμαι κάθε χαραυγή
πού `λεγα ο ήλιος να μη βγει
στην αγκαλιά σου
όνειρο βάρκα με πανιά
να σεργιανίζω το ντουνιά
με τα φιλιά σου.

Αργό το ζάλο μου, βαρύ
ήτανε ψεύτικος μπορεί
ο έρωτάς σου
ρωτώ διαβάτες στα στενά
αν είδαν μάτια καστανά
σαν τα δικά σου.

Πως να δικάσω μια ζωή
κι ένα αστέρι το πρωί
που τρεμοσβήνει
στο ερειπωμένο καπηλειό
ένα μου όνειρο παλιό
έχει `πομείνει.