Foreign Correspondent

Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας ο Χίτσκοκ επηρεασμένος από τις φήμες για επικείμενο βομβαρδισμό του Λονδίνου άλλαξε τον επίλογο προσθέτοντας τη σκηνή στο ραδιοφωνικό σταθμό πριν ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί. Η σκηνή του αναχαιτισμού του αεροσκάφους από τους Γερμανούς, είναι μια από τις σκηνές που συνεχίζει να προκαλεί δέος στους θεατές.

Οπτικά τρικ Χίτσκοκ: 
1. στη σκηνή στην οποία ο Τζόελ ΜακΚρέι το σκάει από το παράθυρο του ξενοδοχείου Europe, όπου αγγίζει κατά λάθος την φωτισμένη επιγραφή Hotel Europe στα γράμματα E και L, τα οποία σβήνουν για να αποκαλύψουν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ευρώπη εκείνη την περίοδο Hot Europe (Καυτή Ευρώπη).
2. εμφανίζεται κι η εικόνα του Χίτλερ στη σκηνή του ανεμόμυλου.

Me before you

Μου άρεσε ως απλή ιστορία που δεν προσπαθεί να ερμηνεύσει ή να δικαιολογήσει τα πάντα. Μερικές φορές τα πράγματα γίνονται έτσι ακριβώς όπως τα θέλουν οι άνθρωποι που τα ζουν. Και άλλες φορές όχι. Και δε χρειάζεται πάντα να ψάχνουμε το "δίδαγμα", δηλαδή ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Δεν μπαίνω στη σύγκριση με το Intouchables. Πολύ δύσκολο το θέμα και εύκολα θα γινόταν μια δακρύβρεχτη ιστορία γεμάτη υπερβολές. Έμεινε μια τρυφερή και πολύ αληθινή ταινία με ωραίες ερμηνείες.

The light between oceans

- Γίνεται ένας σκηνοθέτης να εικονογραφεί με διαβήτη και χάρακα τα έντονα συναισθήματα; 
- Γίνεται.
- Και το αποτέλεσμα;
- Υπέροχο!!!
(Δείτε το οπωσδήποτε!!!)

The girl on the train

H χωρισμένη και αλκοολική Ρέιτσελ μαθαίνει πως μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα, την οποία βλέπει κάθε μέρα από το τρένο της, αγνοείται. 
Τρεις γυναίκες αφηγούνται την ίδια ιστορία και το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα στην αλήθεια, την παραίσθηση και την κρυφή ζωή των προαστίων. 
Διαβάζοντας τις κριτικές, προσπαθούσα να καταλάβω τι τους έφταιξε η ταινία και την έθαψαν. 
1. Θυμίζει (έστω στον τίτλο) το Gone Girl και δεν το φτάνει;
2. Το βιβλίο είναι καλύτερο από την ταινία; Κι αν ναι, πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Βλέποντας την ταινία, χάρηκα ιδιαίτερα που για άλλη μια φορά δε με επηρέασαν οι κακές κριτικές. Είναι μια πολύ καλή ταινία. Η Ρέιτσελ σαν άλλος "Σιωπηλός Μάρτυρας" ράβει και ξηλώνει την πλοκή, ενώ ο Τέιτ Τέιλορ με τον χρόνο να κινείται ανάποδα βοηθάει την πρωταγωνίστριά του να θυμηθεί. Το αν είναι προβλέψιμο ή όχι είναι άλλη ιστορία.

Hell or High Water

Είμαστε Βουλιαγμένης, περνούν τα λεπτά και είμαστε ακόμα στο ίδιο σημείο, φτάνει 7.10 και είμαστε ακόμα μακριά από το Ατλαντίς που 7.10 θα ξεκινούσε "Ο Εμποράκος" που θέλαμε να δούμε. Θέλαμε. Το πρόγραμμα αλλάζει. Μέσα από στενά φτάνουμε τελικά στο Νανά 7.25. Πιάνουμε κουβέντα με την ταμία για τις ταινίες που παίζονται. Καταλήγουμε στο "Πάση θυσία" και θα περιμένουμε μέχρι τις 8. Συναντάμε φίλους που θα δουν τη Ρόζα της Σμύρνης κι έχουν ταλαιπωρηθεί να βρουν πάρκινγκ.
Μουσική υπέροχη (πρόλαβα να διαβάσω Nick Cave), πλάνα από μικρές και έρημες πόλεις του Δυτικού Τέξας, μια ειρωνεία στην περιγραφή του εγκλήματος και ένας αθυρόστομος Ranger λίγο πριν βγει στη σύνταξη (Τζεφ Μπρίτζες).
Έπεσα πάνω της τυχαία, αλλά...
Πολύ πολύ καλή μέχρι την τελευταία σκηνή!!!
Αξίζει να την δεις στη μεγάλη οθόνη!!!

Οι ίδιες εικόνες...

Οι ίδιες εικόνες στις ειδήσεις. 
Ίδιο συναίσθημα.
Έβαλα το αγαπημένο μου τραγούδι όσο πιο δυνατά μπορούσα.
Ο Λένον έβλεπε τις λέξεις 
"σαν ατέλειωτη βροχή στο χάρτινο ποτήρι".
Περίμενα την επόμενη εικόνα,
αλλά αυτός
εντελώς ιδιότροπος όμως
επαναλάμβανε
πως τίποτα δε θα αλλάξει τον κόσμο του.
Τέσσερις συνεχόμενες φορές ο ίδιος στίχος.
Τις μέτρησα.
Και έκλεισα τα μάτια.
Αλλά στις ειδήσεις οι εικόνες δεν έφευγαν.

Αργύρης Εφταλιώτης, Η μαζώχτρα

Αργύρης Εφταλιώτης, Η μαζώχτρα by George Giotis on Scribd

Μυστράς

Ήταν Σάββατο μεσημέρι, βροχερό.
 Οι πέτρες άλλες σφηνωμένες στο λασπωμένο χώμα να δείχνουν το μονοπάτι και άλλες η μια πάνω στην άλλη ό,τι έμεινε όρθιο από την καστροπολιτεία.
 Να βγαίνουν μπροστά μου οι ερωτησεις των μαθητών μου, οι γάτες βγαλμένες από τη "Μεγαλη Πράσινη" της Φακίνου και ο φύλακας να εξηγεί γιατί λείπουν τα μάτια των Αγίων, πώς και ο Χριστός δεν είναι στη μέση του Μυστικού Δείπνου, όπως τον ήθελαν ο Ντα Βίντσι κι οι υπόλοιποι δυτικοί ζωγράφοι και τέλος για ποιο λόγο υπήρχαν τρύπες στις κολόνες της Περίβλεπτου. Ζωντάνευαν μπροστά μου Έλληνες έξω να ντουφεκάνε Έλληνες κρυμμένους μέσα στον ναό και σα να κατέβαιναν από τα τείχη του κάστρου οι νότες που έντυσαν μια παλιά "Συννεφιασμένη Κυριακή" μα έξω ήταν Σάββατο μεσημέρι ακόμα... βροχερό.

Μονόπρακτα του Τσέχωφ

μονοπρακτα τσεχωφ by phsaf on Scribd

Η «γιορτή» μας ξεκινάει

Χειροκροτήματα.
Η «γιορτή» μας ξεκινάει.
Άγχος αν όλα πάνε καλά κι ενθουσιασμός να τον μοιραζόμαστε όλοι στην αίθουσα: παιδιά, γονείς και δάσκαλοι. 
Μοιάζουν όλα τόσο μακρινά, έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από τότε. Βλέπω τα παιδιά να ανεβοκατεβαίνουν στη σκηνή, να διαβάζουν το χρονικό, να λένε τα ποιήματά τους. 
Σκέφτομαι πως οι καιροί αλλάζουν, μετρώ πόσες γιορτές, πόσα λόγια και η κληρονομιά του Πολυτεχνείου πόσο έχει αμφισβητηθεί. Η φωνή του φοιτητή να συμπληρώνει τα κενά ανάμεσα στα ποιήματα και τις σκέψεις μου «Αδέλφια μας στρατιώτες». Το σύμβολο που θα έπρεπε να ενώνει μεταμορφώνεται μπροστά μου σε μνήμη που διχάζει. Μέσα στα αυτιά μου κάποιοι παίζουν με τις λέξεις.
«Τι να την κάνεις την ελευθερία χωρίς ψωμί και πόσο μπορεί να σταθεί μια δημοκρατία χωρίς ουσιαστική παιδεία;»
Κι έπειτα τα παιδιά που τραγουδούσαν:
«Λαχτάρησα μια χώρα,
γυρεύω ένα νησί,
που οι άνθρωποι να λένε,
ό,τι μου λες κι εσύ»
Με τις φωνές των παιδιών γυρνώ πίσω σε εκείνη τη νύχτα.
Εφτά χρονών και παραξενευόμουν που ο πατέρας μου έκλαιγε, με το ραδιόφωνο μετά βίας ν’ ακούγεται και όχι, δεν ακούγονταν οι συνηθισμένες εκπομπές με δημοτικά κι εμβατήρια ή μεταδόσεις ποδοσφαίρου, αλλά φωνές και σφαίρες να έρχονται απ’ το πουθενά και να σημαδεύουν τους πάντες.
Έκλαιγα κι εγώ χωρίς να μπορώ να βρω γιατί και μ’ έβαλαν με το ζόρι για ύπνο.
Εκείνη τη νύχτα.
Φοβόμουν ότι το κακό θα έρθει και θα τρυπώσει μες στο σπίτι μου.
Χειροκροτήματα.
Μοιάζουν όλα τόσο μακρινά, έχουν περάσει άλλωστε πολλά χρόνια από τότε.
Γ.Γ. (17/11/2016)