Μπροστά στο ψέμα...

 

Κοιτούσα τη μαρμάρινη πινακίδα ακριβώς δίπλα στη βιτρίνα του εμπορικού καταστήματος που πουλούσε ηλεκτρικά είδη δύο κτίρια μετά την είσοδο της παλιάς πόλης.  Διαφωνούσα και δεν είχα προλάβει να χρωματίσω με ειρωνεία το χαμόγελό μου. Φανταζόμουν να αναλύω στους μαθητές μου το ψέμα. Ναι, το φαρμακείο ήταν του Βονιφάτιου Βοναφίν. Ναι, σε αυτήν ακριβώς τη θέση βρισκόταν το πρώτο φαρμακείο της χώρας και μάλιστα με το πολύ φιλόδοξο και καθόλου μετριοπαθές όνομα «Ο Σωτήρ», αλλά όχι, δεν ταριχεύτηκε ο πρώτος κυβερνήτης εδώ. Μετά τη δολοφονία του μεταφέρθηκε… μεταφέρθηκε…

Έψαξα απέναντι. Στο σημείο που βρισκόταν τώρα το άγαλμα του Όθωνα παλαιότερα υπήρχε το Κυβερνείο, όπου εκεί στην πραγματικότητα έγινε…

-          Μπορείτε να με βοηθήσετε;

Η ερώτηση με έβγαλε από τις σκέψεις. Πρέπει να είχα το ύφος του ανόητου που σηκώνει τις πέτρες και περιμένει να ανακαλύψει φαντάσματα. Τα μάτια μου έπεσαν στο κομμένο του πόδι.

-          Τι θέλετε;

-          Να με βοηθήσετε να κάτσω στο καρότσι.

-          Φυσικά.

Πρέπει και η φωνή μου να μην πρόδωσε το ανόητο ύφος που λέγαμε.

-          Το ήξερα. Μόλις είδα το πρόσωπό σου, κατάλαβα ότι είσαι καλός άνθρωπος. Εμένα με λένε Δημήτρη.

Με βιαστικές κινήσεις σκαρφάλωσε στο αναπηρικό καρότσι, τεντώθηκε να μαζέψει τα πράγματα που είχε απλώσει στο παγκάκι, τρία μπουκάλια νερό, αφόρητη η ζέστη σίγουρα και ένα ύφασμα, ίσως ρούχο ίσως τσάντα, δεν μπορούσα να καταλάβω. Ξαναείπε πολλές φορές ευχαριστώ. Με ρώτησε το όνομά μου. «Δεν υπάρχουν σήμερα καλοί άνθρωποι», είπε δυο φορές πως πριν από εμένα ζήτησε βοήθεια σε άλλους δέκα περαστικούς. Κανείς δε σταμάτησε. Μια υποψία πέρασε από το μυαλό μου. Κι αν είναι όλο αυτό κόλπο; Αν με οδηγήσει σε κανένα στενό όπου θα μου την έχουν στημένη;

-          Πέρασέ με απέναντι. Σε ευχαριστώ. Δεν τους αδικώ, Γιώργο. Κανένα δεν αδικώ. Φοβάται ο κόσμος. Φοβάται ακόμη και να δείξει τον καλό του εαυτό.

-          Διαβάζει τις σκέψεις μου. Εκτός κι αν… εκτός κι αν… εγώ σκέφτομαι δυνατά… προσπάθησα να σιγουρέψω αυτή τη φορά πως μιλάω στον εαυτό μου και μόνο στον εαυτό μου.

-          Θα φτάσουμε σε αυτό το περίπτερο. Το βλέπεις; Λοιπόν, θα αναρωτιέσαι πώς έχασα το πόδι μου.

-          Όχι… εγώ…

-          Όλοι αυτό απορούν με το που με βλέπουν… φίλε Γιώργο, έπαθα ζάχαρο… ξέρεις τι παλιοαρρώστια είναι αυτή; Παλεύεις με τις αδυναμίες σου… κάθε ώρα και κάθε στιγμή… πρέπει αυτό που σου αρέσει να το αποφεύγεις… φαντάζεσαι τον εαυτό σου να διώχνεις συνεχώς αυτό που σου αρέσει; Τώρα όμως προσέχω. Αν δεν προσέξω, θα χάσω και το άλλο πόδι. Μου το είπε ο γιατρός, φίλε Γιώργο, σε αυτόν πάω τώρα. Μου το είπε ξεκάθαρα. Με την παραμικρή ενόχληση να πάω να με εξετάσει. Στο νοσοκομείο πάω. Αν δεν μπορείς, άφησέ με εδώ. Θα πάω μόνος. Και μέχρι εδώ που με έφερες, σε ευχαριστώ πολύ, φίλε Γιώργο. Είσαι αναπλιωτάκι;

-          Θα σε πάω μέχρι το νοσοκομείο, μη σε νοιάζει. Όχι, δεν είμαι από το Ναύπλιο, αλλά μου αρέσει πολύ η πόλη.

-          Σε ευχαριστώ πολύ, φοβάμαι και με το παραμικρό τρέχω στον γιατρό. Να φανταστείς δεν πατάω το καλό πόδι στη γη. Να μην το κουράσω και έχω πρόβλημα μετά και σ’ αυτό. Σταμάτα εδώ, σε παρακαλώ. Θα σε κεράσω κάτι στο περίπτερο. Θα μου την κάνεις τη χάρη.

-          Όχι, σε ευχαριστώ πολύ, δε θέλω τίποτα.

-          Μαρία, έναν πύραυλο και ρέστα από δίευρο.

Η νεαρή γυναίκα έδειξε πως δεν ξαφνιάζεται, σαν να συνέβαινε το ίδιο ακριβώς περιστατικό κάθε μέρα χρόνια τώρα, άνοιξε το ψυγείο και πρόφερε διστακτικά μια δικαιολογία πως δεν έχει τον πύραυλο που είναι ο αγαπημένος του.

-          Αύριο θα έχεις όμως, είπε με την αισιοδοξία του να χτυπάει κόκκινο και τη λαιμαργία να κάνει το βλέμμα του γυάλινο.

-          Είπες πως προσέχεις, αλλά… σκέφτηκα με τον φόβο μη διαβάσει ξανά τις σκέψεις μου.

-          Δεν προσέχω, Γιώργο, το ξέρω, αλλά φοβάμαι πως ο γιατρός θα με κρατήσει μέσα και θα με αποκλείσει από όλα αυτά τα ωραία… Ακολούθησε αυτό το πράσινο αυτοκίνητο και στάσου στη μέση του δρόμου, αλλιώς κανείς δεν πρόκειται να σταματήσει…

-          Όλα τα ξέρεις; Σιγά μη και δε σταματήσουν. Κάποιος θα σταματήσει. Δεν μπορεί. Βλέπουν ένα αναπηρικό καρότσι να πρέπει να διασχίσει τον δρόμο. Όλοι θα σταματήσουν.

Σιγουρεύτηκα πως μιλάω στον εαυτό μου και μόνο στο εαυτό μου. Ο Δημήτρης δε μιλούσε. Κάποια στιγμή μόνο, όπως ξεφυσούσα από απογοήτευση και προσπαθούσα να αποφύγω τα μηχανάκια που με προσπερνούσαν και τα αυτοκίνητα που μας έκλειναν τον δρόμο, μου έριχνε ένα βλέμμα που διάβαζες ξεκάθαρα τι ήθελε να πει. «Κάθε μέρα τα ίδια, φίλε Γιώργο. Δεν αλλάζει ο κόσμος!».

Περάσαμε ανάμεσα στα τραπέζια ενός καφενείου με τους θαμώνες να μη δίνουν καμία σημασία στον Δημήτρη που τους χαιρετούσε και σε μένα, σαν να συνέβαινε κάθε μέρα το ίδιο καθόλου ασυνήθιστο περιστατικό, ένας άγνωστος να σπρώχνει το καρότσι του Δημήτρη. Ήθελα να τον ρωτήσω αν έχει συγγενείς και φίλους. Μου φάνηκε πως κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. Τρόμαξα.

 Το πεζοδρόμιο στην είσοδο του νοσοκομείου είχε ειδικά διαμορφωμένο χώρο από όπου μπορούσε πιο εύκολα να περάσει το καρότσι, αλλά… ο μισός σχεδόν χώρος είχε καλυφθεί από ένα παρκαρισμένο φορτηγάκι, που ο οδηγός προφανώς απολάμβανε το καφεδάκι του συν μια παρτίδα δηλωτή ή τάβλι και φυσικά ούτε που μπήκε στον κόπο να σηκωθεί να μας βοηθήσει. Ένας νοσοκόμος μάς άνοιξε την κεντρική είσοδο και μετά συνέχισε το τσιγάρο του. Ο Δημήτρης ήξερε τους διαδρόμους απέξω κι ανακατωτά. Με οδήγησε στα εξωτερικά ιατρεία και τον βοήθησα να καθίσει σε μια καρέκλα κοντά στη γραμματεία.

-          Σε ευχαριστώ πολύ, Γιώργο.

-          Να είσαι καλά και να προσέχεις, φίλε.

Δε βρήκα να πω τίποτα άλλο και τον χαιρέτισα. Από τα μάτια του είχε φύγει η γυαλάδα. Είχαν μείνει θολά. Δε με κοιτούσαν. Ξαναπέρασα μπροστά από την πινακίδα του «πρώτου φαρμακείου της χώρας» και προσπέρασα αδιάφορα το ψέμα της.

Γιώργος Γιώτης, 10/7/2018

Πουριά, Σκύρος

Φωτογράφιζα τον ήλιο που έφευγε αργά. Ίσως το κάνει επίτηδες, χαμογέλασα. Για να τον προλάβω πριν κρυφτεί πίσω από το ακρωτήρι. Η Χαρά αναρωτιόταν πού είχαμε ξανά την ίδια αίσθηση, σαν να είμαστε σε καράβι.

Έκλεισα τα μάτια.

Στο μυαλό μου ξετυλίγονταν εικόνες από το βιβλίο του Λίτελ. Ο Μαξιμίλιαν Άουε ταξίδευε σε ένα βαγόνι από το Βερολίνο στο Πότσδαμ. Δίπλα η αδερφή του και στο κεφάλι του η κυλινδρική άδεια διαδρομή μια σφαίρας από τις τελευταίες μέρες της 6^ης στρατιάς στο Στάλινγκραντ.

Άνοιξα τα μάτια.

Τα παιδιά κοιτούσαν θαμπωμένα τον Άγιο Νικόλα χτισμένο μες στον όρθιο βράχο. Πίσω τα Πουριά και ψηλά στο βάθος η Χώρα.

Το κύμα έσκαγε στα βράχια κάτω από τα πόδια μας και από το ηχείο μια γλυκιά γυναικεία φωνή μας καλούσε να πάμε «να βρούμε ένα αστέρι σε έναν κόσμο μαγικό».  

Γιώργος Γιώτης (30/6/2018)

Μεταξοσκώληκες

 

Το τελευταίο στάδιο ακριβώς στο 90ό λεπτό, λίγο πριν λήξει μία ακόμη σχολική χρονιά.
Η πεταλούδα που βρίσκεται μέσα στο κουκούλι, τελικά τα καταφέρνει και 12 ημέρες μετά την ολοκλήρωση του πλεξίματος, κόβει τις κλωστές της φούσκας και βγαίνει.
Οι θηλυκές αφού γεννήσουν, πεθαίνουν.
Και κάτι παράξενο. (Όχι ότι όλα πριν ήταν φυσιολογικά.)
Οι πεταλούδες γεννούν τον σπόρο, ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου πρωτοβγήκαν από το κουκούλι τους.

Φωτογραφία: Οι μεταξοσκώληκες ταξιδεύουν μέσα σε μία κούτα από τάξη σε τάξη χάρη στον κύριο Δημήτρη.

Σήμερα η τάξη γέμισε αρχαίες Μινωίτισσες...

 

 Ημέρα Τρίτη και κάνω Ιστορία στην τρίτη τάξη.
"Η καθημερινή ζωή των Μινωιτών"
Ο Γιάννης έχει απορία.
- Κύριε, το βιβλίο λέει πως οι γυναίκες στη Μινωική Κρήτη φορούσαν στο κεφάλι κορδέλες. Δεν καταλαβαίνω πώς.
Η Μελίνα του εξηγεί. Η Έλενα λέει πως φοράει κι αυτή κορδέλα. Το ίδιο και η Δήμητρα και η Μαρία και η Κατερίνα.
- Έχω μια ιδέα, τους λέω. Την Πέμπτη που θα ξανάχουμε ιστορία, τα κορίτσια να έρθουν όλα φορώντας κορδέλες.
Χαμογέλασαν.
Και σήμερα η τάξη γέμισε αρχαίες Μινωίτισσες.

Το αύριο

 

Οι πιο όμορφες στιγμές έρχονται,
όταν εγώ μαθαίνω από τους μαθητές μου.
Τρίτη δημοτικού και μιλάμε για την παράδοση.
Τα παιδιά έψαξαν και βρήκαν αινίγματα.
Η Αντριάνα διαβάζει:
"Ποτέ δεν υπήρξα,
αλλά θα υπάρχω για πάντα.
Κανείς ποτέ δε με είδε
και κανείς δε θα με δει.
Και παρόλα αυτά, είμαι η ελπίδα όλων
ότι θα ζουν και θα αναπνέουν
σ' αυτή τη γη.
Τι είμαι;"
Δεν το βρίσκει κανείς.
Ζητάμε όλοι βοήθεια. Γράμματα. Έναν ακόμη ορισμό;
Η Αντριάνα καμαρώνει.
- Το αύριο, κύριε.
Η τάξη γεμίζει ποίηση και χαμόγελα.

Εικόνα: "Μερικά δευτερόλεπτα πριν την ευτυχία"

Δευτέρα 4 Ιουνίου 19.00 στο Δημαρχείο του Βύρωνα

Μετά από αίτημα των Συλλόγων Γονέων των 6ου και 7ου Δημοτικών Σχολείων Βύρωνα, το ζήτημα των κεραιών στην περιοχή θα συζητηθεί ως πρώτο θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο που θα γίνει τη Δευτέρα 4 Ιουνίου στις 19.00 στο Δημαρχείο Βύρωνα. Η συμμετοχή όλων μας σε αυτή τη συνεδρίαση κρίνεται απαραίτητη, προκειμένου να εκφραστεί με τον πιο εύγλωττο τρόπο η αγωνία μας για τις επιπτώσεις της παρουσίας τριάντα επτά (37!!!) κεραιών κινητής τηλεφωνίας στον πυκνοκατοικημένο Βύρωνα. Η τελευταία κεραία τοποθετήθηκε μόλις πενήντα μέτρα μακριά από το σχολείο μας και ακριβώς απέναντι από το δημαρχείο.

Καλό ταξίδι, Κώστα!!!

Καλό ταξίδι, Κώστα!!!
"Υπάρχουμε κι εμείς οι ανόητοι, που ζούμε σαν να μην πεθάνουμε ποτέ... και υπάρχουμε μη θέλοντας να ζήσουμε ξανά... Ασφυκτιούμε από οξυγόνο αγάπης που αρνούμαστε να αναπνεύσουμε. Κρατάμε την ψυχή μας και τις σκέψεις μας για τον εαυτό μας. Ανοίγουμε την καρδιά μας στην αυτολύπηση , δεν προσφέρουμε την ύπαρξή μας σε κανέναν. "Άθραυστοι.." , φυλακισμένοι σε μια ύπαρξη χίλια κομμάτια. Η ζωή μετριέται σε καντάρια δοσίματος της ψυχής σου.. Χάσε για να ζήσεις.., μην το φοβηθείς!"
Κώστας Διακουμέας, 18/4/2018
 
 Την Πέμπτη 24/5/2018 στις 13.30 στο Κοιμητήριο του Βύρωνα, θα αποχαιρετήσουμε έναν αυθεντικό Άνθρωπο, έναν καρδιακό φίλο, έναν ποιητή….
Είναι αδιανόητη αυτή η μάζωξη που μας κανόνισε ο Κώστας αυτή την εβδομάδα…. απλά αδιανόητη …
Και ώσπου να συναντηθούμε για να συνοδέψουμε αυτό που δεν πήρε μαζί του εκεί, στον άυλο κόσμο, στον κόσμο της αφθαρσίας και της αιωνιότητας, για το δικό μας ποιητή μόνο ένας ποιητής θα μπορούσε να μας παρηγορήσει:

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε,…,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του… (Τ.Λ.)

"Άγριος Σπόρος" στο Θέατρο Επί Κολωνώ

 

1. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να κρίνουν τους άλλους. Έχουν στο μυαλό τους ένα πρότυπο και σε μετράνε. Αν απέχεις έστω και λίγο από αυτό το πρότυπο, μετατρέπεσαι σε στόχο. Και δε σε αφήνουν σε χλωρό κλαρί.

2. Υπάρχουν άνθρωποι νευρικοί που μέσα τους όμως νιώθουν σίγουροι. Δεν νοιάζονται αν τους έχουν όλους απέναντι, γιατί νιώθουν νικητές. Και δεν ξεχνάνε λόγια σημαντικά, ακόμη κι αν πέρασαν πολλά χρόνια: «Ποιοι είναι χειρότεροι; Αυτοί που δίνουν τις εντολές ή αυτοί που τις εκτελούν»

3. Ο άγριος σπόρος δε νοιάζεται σε ποιο χώμα θα πέσει. Δεν κλαίγεται που δε βρίσκει τις ιδανικές συνθήκες να τον βοηθήσουν. Συνεχίζει κι ας τους βλέπει όλους απέναντι. Ας τον διώχνουν. Ας κουνάνε μπροστά του πρότυπα να τον συγκρίνουν. Νιώθει νικητής.

Πύλος και Γιάλοβα

Γιάλοβα

Γλυκιά η ζωή σαν σπιτικό παστέλι.

Και στο βάθος Γιάλοβα.

Τα χρώματα και η οπτική γωνία είναι που φτιάχνουν την εικόνα μας για τον κόσμο.

"Αγάπη παράνομη" του Κωνσταντίνου Θεοτόκη

1. Το θέατρο που είδαμε την παράσταση είναι ένας υπέροχος χώρος στο Γυμνάσιο στη Λογγά Μεσσηνίας
2. Το έργο "Αγάπη παράνομη" διασκευασμένο διήγημα του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, από την νατουραλιστική περίοδο, πριν τα αριστουργήματα του κοινωνικού ρεαλισμού (Η τιμή και το χρήμα, Σκλάβοι στα δεσμά τους)
3. Η ευρηματική διασκευή και σκηνοθεσία του Πέτρου Αυγερινού σε μια συνεργασία του Θεάτρου του Ιονίου με τη Θεατρική Ομάδα Οδύσσεια.
4. Συγκλονιστική η ερμηνεία της Δώρας Παπανικολάου.
5. "Εκατόν τόσα χρόνια από τότε που ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης στηριγμένος σε μια πραγματική ιστορία, αναδείκνυε το θέμα στις πραγματικές του διαστάσεις. Σήμερα τα σκεπάζουν καλύτερα." (Από το πρόγραμμα της παράστασης)