Μια ιστορία από το σχολείο στα χρόνια της κρίσης

Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στο themamagers

Μια ιστορία από το σχολείο στα χρόνια της κρίσης

Φένια, η αγαπημένη των ήχων

Στο βιβλίο «Φένια, η αγαπημένη των ήχων» 

η δασκάλα κάνει τη διαφορετικότητα παιχνίδι 

κι αποφασίζει να μεταφέρει τους μαθητές της 

σε έναν κόσμο γεμάτο 

με ήχους, αρώματα με ένα μόνο χρώμα. 

Στον κόσμο της Φένιας.

Η δικιά μας Γιώτα Αλεξάνδρου

(αγαπημένη συνάδελφος) 

κατάφερε με το βιβλίο της αυτό να κερδίσει 

μικρούς και μεγάλους, 

αγγίζοντας ένα ευαίσθητο θέμα αλλά και σκληρές καταστάσεις 

με τον δικό της τρυφερό τρόπο. 

Υπέροχες και οι εικόνες της Έφης Λαδά.

Σε ευχαριστούμε, αγαπητή μας Γιώτα, 

αγαπημένη των λέξεων και των παιδιών

Elvis is back

Όταν περιμένω το καλοκαίρι κι αυτό αργεί, κοιτάζω παλιές φωτογραφίες.
Κι αναρωτιέμαι διάφορα.
Για παράδειγμα:
Πού κολλάει ο Elvis στο Τσιλιβί της Ζακύνθου τον Αύγουστο του 2010;
Άγγλοι μαγεύονται από τα δήθεν αυτοσχέδια σόου του μπάρμαν. 
Elvis is back.
Ελαφρώς κοιλαράς ο σωσίας και με περούκα πάνω σε αγροτικό, κρατάει μικρόφωνο, προσπαθεί να λικνιστεί σαν τον αυθεντικό βασιλιά και στο παρά πέντε γλιτώνει την πτώση από την καρότσα.
Πίνω μια ξανθή Beck's που μου ήρθε ζεστή ζεστή και σε μικρό ποτήρι παρακαλώ (ευτυχώς όχι του κρασιού).
Δεν καπνίζω (εδώ κι ένα χρόνο σχεδόν) όπως επίσης και δεν χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο (από συνήθεια και άποψη) οπότε η ώρα δεν περνάει ή περνάει έτσι ... κοιτάζω στη γιγαντοοθόνη δυο εύσωμους να παίζουν βελάκια και να κλέβουν τις ενοχές μου οπότε παραγγέλνω και δεύτερο ποτήρι.
Η μουσική είναι εκπληκτική, το αγαπημένο μου Suspicious Minds, όμως ... δε θα το ξανακούσω εδώ το τραγούδι ... κλείνω τα μάτια ... και φεύγω… πόσο πιο ωραία θα ήταν ... μπαράκι δίπλα στη θάλασσα να παίζει το Nothing Compares To You και η Sinead O' Connor να τα λέει εκεί στο βάθος κι ανάμεσα στους ψίθυρους των κυμάτων...

Οι παλιές Κυριακές

Είναι οι παλιές Κυριακές.
Ακούγεται η πρώτη νότα και ανοίγουν το ένα τους μάτι. 
Ξυπνούν για τα καλά, αν δουν τον ήλιο πιο ψηλά. 
Και σα να το ήξεραν καιρό και το συνήθισαν, 
ρωτούν για όλους αυτούς που λείπουν, 
μόλις μυρίσουν το ψητό στον φούρνο.
Κλείνουν τα μάτια πάλι και δε σχολιάζουν το πόσο άλλαξες.
Μπαίνουν σε άλλο όνειρο...

Το νέο έτος

Πριν ακόμα έρθουν οι γιορτές, 

εγώ είχα πάρει τα επιπλέον κιλά.

Πριν ακόμα χαλάσει ο καιρός,

εγώ αρρώστησα.

Και να τώρα λέω...

να μπω στο νέο έτος νωρίτερα 

και να σας περιμένω εκεί!

Γιάννης Ξανθούλης, Ο γιος του δασκάλου

Μου αρέσουν τα βιβλία και οι ταινίες που δίνουν έμφαση στον τρόπο που αφηγούνται την ιστορία τους και παρασυρμένος από την "Κυριακή έχουμε γάμο" άρχισα αμέσως τον "Γιο του δασκάλου". Το εξώφυλλο βέβαια δεν είναι και τόσο διαφωτιστικό της υπόθεσης για ένα "προ σαράντα ετών μυστήριο". Ο συγγραφέας διάλεξε για εξώφυλλο το βλέμμα του Χορστ Μπούχολτς και τον συννεφιασμένο παρισινό ουρανό πάνω από τη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων για να ντύσει μια ιστορία που τελικά τυχαία αποκαλύφθηκε εξαιτίας μιας ξαφνικής καλοκαιρινής βροχής σε μια μίζερη Αθήνα.

Επιχείρηση: Πρώτη φορά μελομακάρονα

Αγαπητό ημερολόγιο, λίγο η ζήλια για όσους δεν πολυασχολούνται με τις τιμές των χριστουγεννιάτικων γλυκών λίγο μια βαρεμάρα να μαζεύω τέταρτα του κιλού σε πολλά πολλά κουτάκια από κάθε γνωστό και άγνωστο ζαχαροπλαστείο και φούρνο αποφάσισα φέτος να βάλω μπρος την "Επιχείρηση: Πρώτη φορά μελομακάρονα". 
Έπαιξε ρόλο και το παράπονο της κόρης "Δε θα μυρίσει το σπίτι μας Χριστούγεννα;" και 29 του Δεκέμβρη ατμοί κανέλας, γαρίφαλου, πορτοκαλιού και μελιού ταξίδευαν στον αέρα, χόρευαν με τη φωνή του Crosby και σχημάτιζαν όλοι μαζί ένα τεράστιο βέλος που σημάδευε το δέντρο μας αλλά γυρνούσε ξανά στο μπολ με το σιρόπι που έπρεπε να περάσουν 4 ώρες για να κρυώσει.
29 Δεκεμβρίου; Θα πείτε νωρίς το θυμήθηκα και θα απαντήσω χωρίς ίχνος ειρωνείας "Κάλλιο αργά παρά αργότερα"όπως σχολίασε κι ο Π.
Γιατί όχι κουραμπιέδες; Θα πείτε παίρνω θέση στο ντέρμπι των αιωνίων και θα πω "Δε μου περισσεύει ζάχαρη άχνη αλλά μισό βαζάκι μέλι και μάλιστα ήδη ελαφρώς ζαχαρωμένα"
Συμπεράσματα λοιπόν από την "Επιχείρηση: πρώτη φορά μελομακάρονα"
1. Χρειάζονται πολλά υλικά για να γίνουν αυτές οι μπουκίτσες, όπως χρειάζονται συνήθως πολλά πράγματα για να πει κάποιος ότι είναι ευτυχισμένος. Πολλά και στη σωστή δόση. Για τα μελομακάρονα μιλάω. Αλλά και για την ευτυχία.
2. Αν λείπουν δυο υλικά, δεν το ρίχνεις στο κλάμα. Δεν ήρθε η καταστροφή του κόσμου. Την επόμενη φορά δε θα ξεχάσεις να προσθέσεις σιμιγδάλι και μοσχοκάρυδο αλλά μέχρι τότε προσποιείσαι ότι δε λείπει τίποτα. Ομοίως και στο ζήτημα της ευτυχίας. Δε χρειάζονται υποκατάστατα της τελευταίας στιγμής. Άλλωστε έχουν το νόημά τους και οι απουσίες!

Η γάτα και το ποντίκι

Ήθελε μ΄αυτό το αθώο βλέμμα
να πιστέψω 
πως μπορούσα να πιάσω το ποντίκι
και να συνεχίσω τη δουλειά μου...
Στη σκέψη του όμως 
το ποντίκι ήταν δικό του...

Ο χρόνος

Ο χρόνος είχε στο βλέμμα τη φράση "τι δουλειά έχεις εσύ εδώ". Ανακάτευε τις αναμνήσεις μου σαν τραπουλόχαρτα που πετούσαν ως το ταβάνι και ξαναγυρνούσαν με τις φιγούρες να χαμογελούν, να λένε ιστορίες, να φανερώνουν μυστικά οικογενειακά, ερωτικά, επαγγελματικά και να μπερδεύουν τις δεκαετίες, αφού σε ένα χαρτί ήμουν ο γιος που όλο παραπονιόταν και στο άλλο ο πατέρας που έπρεπε να συμβουλεύει...
Κρατήθηκα από το βλέμμα του χρόνου και όσο έπεφταν ακόμα τα τραπουλόχαρτα - αναμνήσεις, στριμώχτηκα δίπλα του να βλέπω τις ίδιες εικόνες αλλά αυτή τη φορά να φεύγουν και όχι να ξαναέρχονται...
Γ.Γ. (26/12/1966)

Εικόνα: Iwona Lifsches, A tribute to "Frederik Sending Love Letters To The World"

Το μπουφανόδεντρο

Στο Β1 κατοικοεδρεύει η «αστυνομία μόδας» του σχολείου μας
κι αν δεν ταιριάζουν χρωματικά αυτά που φορώ,
αποφεύγω να μπω στην αίθουσα.
Κορίτσια και αγόρια σχολιάζουν
κι είναι κάθε φορά κάτι σαν χαιρετισμός μεταξύ μας, 
πριν τους ανακοινώσω κάτι,
να πουν:
«Ωραίο πουκάμισο φοράτε»,
να ρωτήσουν: «καινούρια είναι τα παπούτσια;»
εξηγώντας αμέσως «δεν τα έχετε ξαναφορέσει».

Όταν την προηγούμενη βδομάδα κάποιος παρατήρησε:
«Καινούριο μπουφάν;»
είπα με νόημα «είμαι τυχερός»
εκμεταλλεύτηκα τη σιωπή που απλώθηκε
«έχω ανακαλύψει ένα δέντρο,
κάθε μέρα βγαίνουν στα κλαδιά του
και διαφορετικά μπουφάν,
το μόνο που έχω να κάνω είναι να διαλέξω
ποιο μου αρέσει».
Το καταευχαριστήθηκαν και μάλλον τους άρεσε ιδιαίτερα
το «Μπουφανόδεντρο» που μόνο εγώ ξέρω πού βρίσκεται.

Σήμερα ο Άγγελος από την «αστυνομία μόδας» του σχολείου μας,
το γνωστό Β1,
με πλησίασε στο προαύλιο
«κύριε Γιώργο»
Μου έδειξε μία ζωγραφιά
«το μπουφανόδεντρο στολισμένο»
και με ένα χαμόγελο μου ευχήθηκε για την πιο όμορφη γιορτή του χρόνου
που το ημερολόγιο σκέφτηκε να την κρατήσει τελευταία.
Κάτι σαν έκπληξη…
Γ.Γ. (14/12/2015)