Σε δύο μέρες χειμώνας...

Τα παιδιά έχουν την πολυτέλεια

να καταλαβαίνουν αλλιώς ό,τι τους λες.

Ακούνε πως σε δύο μέρες 

έρχεται ο χειμώνας,

αλλά βλέπουν έναν ήλιο ασπρουλιάρη

να πηγαινοέρχεται πάνω από 

μία θάλασσα -σε γενικές γραμμές- ήρεμη 

γεμάτη μέδουσες όμως

και σου λένε με σιγουριά 

"Δεν το πιστεύει και ο ίδιος πως έρχεται"

Την Κυριακή έχουμε γάμο...

Αυτό το βιβλίο θα το διαβάζω και θα θυμάμαι 

την απογευματινή υποψία βροχής να πετά ανάμεσα στα σύννεφα, 

έναν θεατρικό μονόλογο να διώχνει την ανία που πολύ συνηθίζουν ανάλογες στιγμές 

εικόνες να δραπετεύουν προκλητικότατα από σελίδες 

να μας βγάζουν τη γλώσσα κλαίγοντας και γελώντας

και τέλος να σωπαίνουν στην τελευταία ατάκα του Ξανθούλη:

«Όλες οι λύπες αντέχονται αν τις βάλεις σε μια ιστορία»

Δεν είναι και ο πιο σύντομος δρόμος...

"Εντάξει, δεν είναι και ο πιο σύντομος δρόμος.

Κατεβαίνω όμως το βουνό 

και στο βάθος με περιμένει η θάλασσα

κάτω από έναν τρύπιο ουρανό.

Κι εκεί ακριβώς που σκάει το κύμα

χάνεται το τελευταίο φως της ημέρας.

Εντάξει, δεν είναι και ο πιο σύντομος δρόμος, 

αλλά δεν τη χάνω αυτή τη θέα"

Γραμματοκιβώτιο

Με τρομάζουν τα γραμματοκιβώτια.

Κάποια μοιάζουν πολύ με ανθρώπους.

Δε συμφωνεί το χαμόγελο με το βλέμμα τους.

...

Χτες όμως το γραμματοκιβώτιο του σχολείου

έκρυβε κάτι διαφορετικό!

Σαν βγω από αυτή τη φυλακή...

Άκουγα και ξανάκουγα ειδήσεις στο ραδιόφωνο.
“Ένα παράθυρο λοιπόν, στην ελπίδα” έταξε ο Πρωθυπουργός σε παιδιά που νομίζουν απόλυτα φυσιολογικό τα παράθυρα να έχουν κάγκελα και οι άνθρωποι να επιβιώνουν χωρίς ελπίδα.
Τέλειωσε το λόγο του ποιητικά με τον στίχο του Νιόνιου "Σαν βγω από αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει" και όπως συχνά συμβαίνει ο καθένας αντέδρασε με τον δικό του τρόπο.
Κάποιοι κορόιδεψαν πως τάχα ο στίχος αναφερόταν αποκλειστικά στον ρήτορα Δημοσθένη που απομακρύνεται από τα ερείπια της Ολύνθου λίγο πριν ο ήλιος αποκοιμηθεί.
Κι άλλοι προτίμησαν να περιγράψουν το πρόβλημα προσπερνώντας κάθε διάθεση να βρεθεί λύση.
Άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο και πάτησα περισσότερο γκάζι ακούγοντας την Αλεξίου στο «Δημοσθένους Λέξις».
Γ.Γ. (3/11/2015)

Εικόνα: Από τις 21 Μαρτίου του 1963 οι ομοσπονδιακές φυλακές του Αλκατράζ έπαψαν να λειτουργούν. Οι τελευταίοι φυλακισμένοι την εγκαταλείπουν.

Στα όνειρά του...

Στα όνειρά του γίνεται παιδί 

με το βλέμμα κλειδωμένο στο φόβο 

για όλα αυτά 

που αν ήταν πιο μακριά του 

θα τα θαύμαζε.

Γ.Γ. 

Εικόνα: Fran Forman, Butterfly Boy, 2009.

Θέατρο

Έτσι όπως χάζευα 

τους ηθοποιούς να παίζουν τον ρόλο τους 

κάποιος με έσπρωξε 

κι έπεσα στη σκηνή δίπλα τους. 

Έπρεπε να πω τα λόγια μου, 

αλλά δεν τα ήξερα...

Κέρδιζα χρόνο αραδιάζοντας 

δικαιολογίες και ψέματα.

Κανείς δεν κατάλαβε

κανείς δεν έδωσε σημασία 

και το έργο συνεχίστηκε...

Γ.Γ.

Εικόνα: Yosemite National Park

Καλοκαίρι στους τέσσερις τοίχους

Να κλείνεται το καλοκαίρι 
στους τέσσερις τοίχους
στα ίδια χρώματα 
και μια μελωδία 
να σε έχει ρίξει στο πάτωμα.
Να νιώθεις πως
θέλει να τρέξει το καλοκαίρι μπροστά
κι εσύ όμως να μένεις πίσω
με όλα αυτά που φανταζόσουν πως θα έρθουν
και μετά μόνος…
Γ.Γ.

Όνειρο στην άκρη της νύχτας

Λες "καλοκαίρι μου" 

και σε κυνηγούν αναμνήσεις παιδικές. 

Τη στιγμή που πατάει ακριβώς στην άκρη της νύχτας. 

Λες "Δεν πιστεύω τίποτα" 

και άγρια ζώα σου χαμογελούν και σου υπόσχονται. 

"Τίποτα δεν έγινε" λες 

και νιώθεις πως χάθηκαν όλα. 

"Καθόλου επικίνδυνα" λες 

και τινάζεις από πάνω σου το όνειρο 

κι ανοίγεις τα μάτια.

Γ.Γ.

Μιλώντας μεταφορικά...

Ο Μάλαμας έλεγε πως άλλα θέλει κι άλλα κάνει. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν μεταφορικά κι εμείς τα παίρνουμε τοις μετρητοίς μέχρι τη στιγμή της διάψευσης (έρχεται κάποτε κι αυτή η ρημάδα, αργά ή γρήγορα).
Άρχισα λοιπόν κι εγώ να μην πιστεύω κανέναν. Κι όταν άκουσα τη φράση "ομορφιά να την πιεις στο ποτήρι", αμέσως σχεδόν αντέδρασα "σας κατάλαβα, μιλάτε μεταφορικά, η ομορφιά είναι αφηρημένο πράγμα και δεν πίνεται". Και για να βεβαιωθώ κοίταξα πιο προσεχτικά το ποτήρι μου.
Γ.Γ.