Γραμματοκιβώτιο

Με τρομάζουν τα γραμματοκιβώτια.

Κάποια μοιάζουν πολύ με ανθρώπους.

Δε συμφωνεί το χαμόγελο με το βλέμμα τους.

...

Χτες όμως το γραμματοκιβώτιο του σχολείου

έκρυβε κάτι διαφορετικό!

Σαν βγω από αυτή τη φυλακή...

Άκουγα και ξανάκουγα ειδήσεις στο ραδιόφωνο.
“Ένα παράθυρο λοιπόν, στην ελπίδα” έταξε ο Πρωθυπουργός σε παιδιά που νομίζουν απόλυτα φυσιολογικό τα παράθυρα να έχουν κάγκελα και οι άνθρωποι να επιβιώνουν χωρίς ελπίδα.
Τέλειωσε το λόγο του ποιητικά με τον στίχο του Νιόνιου "Σαν βγω από αυτή τη φυλακή, κανείς δεν θα με περιμένει" και όπως συχνά συμβαίνει ο καθένας αντέδρασε με τον δικό του τρόπο.
Κάποιοι κορόιδεψαν πως τάχα ο στίχος αναφερόταν αποκλειστικά στον ρήτορα Δημοσθένη που απομακρύνεται από τα ερείπια της Ολύνθου λίγο πριν ο ήλιος αποκοιμηθεί.
Κι άλλοι προτίμησαν να περιγράψουν το πρόβλημα προσπερνώντας κάθε διάθεση να βρεθεί λύση.
Άλλαξα σταθμό στο ραδιόφωνο και πάτησα περισσότερο γκάζι ακούγοντας την Αλεξίου στο «Δημοσθένους Λέξις».
Γ.Γ. (3/11/2015)

Εικόνα: Από τις 21 Μαρτίου του 1963 οι ομοσπονδιακές φυλακές του Αλκατράζ έπαψαν να λειτουργούν. Οι τελευταίοι φυλακισμένοι την εγκαταλείπουν.

Στα όνειρά του...

Στα όνειρά του γίνεται παιδί 

με το βλέμμα κλειδωμένο στο φόβο 

για όλα αυτά 

που αν ήταν πιο μακριά του 

θα τα θαύμαζε.

Γ.Γ. 

Εικόνα: Fran Forman, Butterfly Boy, 2009.

Θέατρο

Έτσι όπως χάζευα 

τους ηθοποιούς να παίζουν τον ρόλο τους 

κάποιος με έσπρωξε 

κι έπεσα στη σκηνή δίπλα τους. 

Έπρεπε να πω τα λόγια μου, 

αλλά δεν τα ήξερα...

Κέρδιζα χρόνο αραδιάζοντας 

δικαιολογίες και ψέματα.

Κανείς δεν κατάλαβε

κανείς δεν έδωσε σημασία 

και το έργο συνεχίστηκε...

Γ.Γ.

Εικόνα: Yosemite National Park

Καλοκαίρι στους τέσσερις τοίχους

Να κλείνεται το καλοκαίρι 
στους τέσσερις τοίχους
στα ίδια χρώματα 
και μια μελωδία 
να σε έχει ρίξει στο πάτωμα.
Να νιώθεις πως
θέλει να τρέξει το καλοκαίρι μπροστά
κι εσύ όμως να μένεις πίσω
με όλα αυτά που φανταζόσουν πως θα έρθουν
και μετά μόνος…
Γ.Γ.

Όνειρο στην άκρη της νύχτας

Λες "καλοκαίρι μου" 

και σε κυνηγούν αναμνήσεις παιδικές. 

Τη στιγμή που πατάει ακριβώς στην άκρη της νύχτας. 

Λες "Δεν πιστεύω τίποτα" 

και άγρια ζώα σου χαμογελούν και σου υπόσχονται. 

"Τίποτα δεν έγινε" λες 

και νιώθεις πως χάθηκαν όλα. 

"Καθόλου επικίνδυνα" λες 

και τινάζεις από πάνω σου το όνειρο 

κι ανοίγεις τα μάτια.

Γ.Γ.

Μιλώντας μεταφορικά...

Ο Μάλαμας έλεγε πως άλλα θέλει κι άλλα κάνει. Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν μεταφορικά κι εμείς τα παίρνουμε τοις μετρητοίς μέχρι τη στιγμή της διάψευσης (έρχεται κάποτε κι αυτή η ρημάδα, αργά ή γρήγορα).
Άρχισα λοιπόν κι εγώ να μην πιστεύω κανέναν. Κι όταν άκουσα τη φράση "ομορφιά να την πιεις στο ποτήρι", αμέσως σχεδόν αντέδρασα "σας κατάλαβα, μιλάτε μεταφορικά, η ομορφιά είναι αφηρημένο πράγμα και δεν πίνεται". Και για να βεβαιωθώ κοίταξα πιο προσεχτικά το ποτήρι μου.
Γ.Γ.

Συμπεριφορές ενηλίκων

Σταματημένος σε φανάρι σκεφτόμουν την αφίσα που ετοίμασαν τα παιδιά της τετάρτης για τη βία και σα να μου ψιθύριζε κάποιος για αυτό το θέμα. 

Η φωνή όμως ερχόταν απ' το ραδιόφωνο: 

"Στου δειλινού την άκρη 

δε βλέπεις όνειρα

αυτά που γίναν βλέπεις

και τα επόμενα"

Κάποιος κόρναρε κι έβριζε που το φανάρι ήταν πράσινο αλλά εγώ ακόμα δεν ειχα φύγει βολίδα. Κι ήταν ενήλικος.

Και ναι και όχι

"Και ναι και όχι" έλεγε με τον πιο φυσικό τρόπο πως θέλει τον καφέ του ο πατέρας μου και πάντα παραξενευόμουν που ο σερβιτόρος καταλάβαινε. Μια φορά τον ρώτησα τι ακριβώς σημαίνει. "Ναι" σε τι; και "όχι" πάλι για ποιο πράγμα; και πώς ταιριάζουν τα δυο μαζί; Μου εξήγησε και το ξέχασα αμέσως.
Γ.Γ.

Οι μουσικοί

Η ορχήστρα σκορπούσε τις αρμονίες της

να πετάνε δίπλα και να ντύνουν

τον καπνό και τη στάχτη.

Οι μουσικοί μάλλον ήταν συγγενείς αυτών που καίγονταν.

Οι μουσικοί ίσως και να έκλαψαν κάποια στιγμή

για αυτούς που χάνονταν,

γιατί κάποιες νότες βγήκαν ένα τόνο πιο λυπητερές.

Όπως έφευγαν,

παραπάτησαν στο αηδιαστικό νερό,

που πολύ παλιά ίσως και να ήταν θάλασσα.

Και έτσι λερωμένοι επέστρεψαν σπίτι.
Γ.Γ.