"Οι μαθητές της έκτης Δημοτικού γνωρίζουν την ιστορία της πόλης τους. Βύρωνας: η συνοικία των προσφύγων"

Αξιοποιώντας το πολύτιμο ιστορικό υλικό που προσφέρουν πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές, οι μαθητές της έκτης δημοτικού ταξινομούν χρονολογικά φωτογραφίες, συντάσσουν σύντομα αφηγήματα, εντοπίζουν πληροφορίες στον χάρτη, ερευνούν τοπωνύμια και οδωνύμια, αναπαριστούν ιστορικά γεγονότα, μαθαίνουν την ιστορία της πόλης τους και κατανοούν τον ρόλο και το έργο του ιστορικού.

Ηώς - Περιοδικό Επιστημονικής κι Εκπαιδευτικής Έρευνας: Γιώργος Γιώτης «Τοπική ιστορία και εκπαίδευση: Οι μ... by George Giotis on Scribd

Ναός της Αφαίας (Αίγινα)

Οι αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν τους χώρους λατρείας τους κατά τρόπο που να δημιουργούν στον χάρτη ισόπλευρα και ισοσκελή τρίγωνα. Δύο από αυτά έχουν κλέψει όλη τη δόξα.

1. Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, Ναός της Αφαίας στην Αίγινα και Ναός του Ηφαίστου στο Θησείο της Αθήνας 

2. Ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς, Παρθενώνας και Ναός της Αφαίας στην Αίγινα.

Και στα δύο πρωταγωνιστεί ο Ναός της Αφαίας στην Αίγινα.

Ένα όμορφος ναός που κρύβει την ιστορία μιας νύμφης της Αρτέμιδας (κατά άλλη εκδοχή κόρης του Δία) η οποία κυνηγημένη έφτασε στην Αίγινα, πήρε τον δρόμο προς το δάσος του νησιού και σαν από θεϊκή παρέμβαση έγινε άφαντη, αφανέρωτη, δηλαδή Αφαία.

Μικρολίμανο

Όχι, δεν τέλειωσε το καλοκαίρι. Συνεχίζεται μαζί με τις βόλτες στην πόλη κι αναγκαστικά στην ιστορία της.
Τα τοπωνύμια έχουν τη δική τους ιστορία. Ζηλεύουν τον τοίχο μάλλον.
Η περιοχή λοιπόν στην αρχαία εποχή λεγόταν λιμένας Μουνιχίας.
Στα βυζαντινά χρόνια Φανάρι, επειδή στην είσοδό του υπήρχε φάρος. 
Μετά το 1821 Τουρκολίμανο.
Αργότερα, λιμένας Κουμουνδούρου, επειδή στο νότιο άκρο υπήρχε η έπαυλη Κουμουνδούρου. (Σήμερα στη θέση της υπάρχει ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος).
1925 επιστρέφει το αρχαίο όνομα, αλλά δεν έπιασε, προφανώς λόγω των δύο πρώτων συλλαβών, όλοι το έλεγαν Τουρκολίμανο και το 1967 ο δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης το βαφτίζει Μικρολίμανο.

(Ξέχασα να αναφέρω τον Λευτέρη Λαζάρου με το Michelin το αστέρι, όχι το λάστιχο και το μαγαζί του στη μια άκρη του Μικρολίμανου, τα νεοκλασικά από την εποχή του Τσίλερ, άλλα διατηρημένα κι άλλα μισογκρεμισμένα, χαμένα ανάμεσα στις πολυκατοικίες και τους γλάρους που συμπεριφέρονται σαν πάπιες, αφού περισσότερο κολυμπάνε παρά πετάνε)

The end, μέχρι να έρθει το επόμενο όνομα...

Το κορίτσι στην ομίχλη

Αστυνομικό θρίλερ στο σωστό κλίμα και αυτή η ωραία αίσθηση ότι κάτι κρύβεται, κάτι δεν ταιριάζει και όλα να ξεκαθαρίζουν στην τελευταία σκηνή. 
Οι κριτικοί γράφουν για υπερβολικά φορτωμένη ιστορία.
Κλείνουμε τα αυτιά μας και προσπερνάμε.
1. Ένας αστυνόμος με διαφορετικές μεθόδους, ο έμπειρος και σταρ των media Φόγκελ
2. το Άβεσο, ένα απομονωμένο ήσυχο αλπικό χωριό
3. η εξαφάνιση ενός 16χρονου κοριτσιού, μέλους μιας ιδιότυπης μα φιλήσυχης θρησκευτικής σέκτας
4. ο ύποπτος
5. και η συζήτηση του Φόγκελ με τον ψυχίατρο της περιοχής.

Η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας

Τελικά είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις μια πολύ καλή ταινία.
Ειδικά όταν οι κριτικοί την έχουν βαθμολογήσει με δύο άντε τρία αστέρια και στις αναλύσεις τους βρίσκουν το ένα κουσούρι μετά το άλλο, Όταν ανακαλύπτουν στερεότυπα, επειδή ως γνωστόν όλα τα έχουν δει, όλα τα έχουν διαβάσει, όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν και τίποτα πια δεν τους εκπλήσσει.
"Ωραία ταινία", μου είπε η ταξιθέτρια στην έξοδο.
"Ναι, πολύ ωραία".
Πρέπει να είχα το έκπληκτο ύφος του θεατή που απλά δεν περίμενε πως θα του αρέσει τόσο πολύ αυτό που μόλις είδε. Του θεατή που δεν ήταν και δε θα γίνει ποτέ "ειδικός".

Η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας
(ή αλλιώς... αν ο Γούντι Άλεν γυρνούσε αστυνομικό θρίλερ)
Όλα ξεκινούν από μια ληστεία που εξελίσσεται σε αλληλοεξόντωση των μελών της συμμορίας. Δυο σάκοι γεμάτοι κολλαριστά χαρτονομίσματα θα καταλήξουν στα πόδια του Πιέρ-Πολ.Εργάζεται ως κούριερ, όμως έχει διδακτορικό στη φιλοσοφία. Ο Πιερ Πολ δεν προλαβαίνει να το φιλοσοφήσει και πολύ. Παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Θα κρατήσει τα χρήματα.
Και κάπου εκεί ξεκινούν όλα σε μια ταινία με πανέξυπνο σενάριο που βγάζει ειρωνικά τη γλώσσα στη σκληρή πραγματικότητα.

Τελικά ίσως να μην είναι και τόσο δύσκολο να ανακαλύψεις μια πολύ καλή ταινία.

Σίκινος

Κάστρο και χωριό 

Δυο οικισμοί σε δυο αντικριστές βουνοπλαγιές.

Μακριά από τα μάτια των πειρατών.

Εκεί που τα νησιά κάνουν κύκλο.

Νότια.

Εικόνα: Χώρα, Σίκινος

Επισκοπή, Σίκινος
Ρωμαϊκό μαυσωλείο του 3ου αιώνα μ.Χ. μετατράπηκε στο πιο ξεχωριστό ίσως ξωκκλήσι του Αιγαίου.

Στην ομορφιά απαντάς...

Υπάρχουν ακόμη μέρη που 

ο χρόνος έχει σταματήσει...

Εικόνα: Αλοπρόνοια, Σίκινος

Αλς = θάλασσα
Αλοπρόνοια = φροντίδα από τις κακουχίες της θάλασσας. 
Αλοπρόνοια στη Σίκινο = μια φιλόξενη αγκαλιά ν' αράξεις.

Ξεκίνησε από την άλλη άκρη του κόσμου σαν τους παλιούς εξερευνητές. Δικαιούται το σπίτι του να είναι διαφορετικό. Και να έχει ταμπέλα. Τον βρήκαμε να μιλάει με τον Μπρα που φτιάχνει βραχιόλια από κηροκλωστές και λίγη ώρα μετά στο Σουλάτσο να πίνει το ποτάκι του.
"Είμαι ο Άγγλος πυροσβέστης", μας λέει.
"Τέλειο σπίτι", απαντάμε στο χαμόγελό του.
"Αν το φωτογράφισες, μου χρωστάς ένα ευρώ".
Γελάει δυνατά. Κατεβάζει μια ακόμη γουλιά από το ποτό του. Είναι πια ντόπιος.

Κολπίσκος με άμμο, βότσαλα και κρυστάλλινα νερά. 
Θέα το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου αλλά και το ξερονήσι Άγιος Γεώργιος.
Ένα ταβερνάκι κι αρκετά αρμυρίκια. 
Άγιος Γεώργιος, Σίκινος

Κι επειδή ως γνωστόν ο σπάρος ήταν απασχολημένος με την κυρία καβουρίνα, ο ψαράς μας έφερε την οικογένεια του σκάρου.

Δρόμοι παλιοί

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ποίηση: Μανώλης Αναγνωστάκης Ερμηνεία: Μαργαρίτα Ζορμπαλά Από το δίσκο "Μπαλάντες" (1975)

                                                       Εικόνα: Old streets of Saltaire Village

Επηρεασμένος ακόμα από τη βραδιά στο Ηρώδειο.

Περιμένοντας τον Γκοντό

"Δεν κλαίει πια. Πήρατε σεις τη θέση του, κατά κάποιον τρόπο. Η ποσότης των δακρύων αυτού του κόσμου είναι αμετάβλητη. Για καθέναν που αρχίζει να κλαίει, κάπου κάποιος άλλος σταματάει. Το ίδιο γίνεται και με το γέλιο. Ας μην κακολογούμε λοιπόν την εποχή μας, δεν είναι αθλιότερη από τις προηγούμενες. Αλλά ούτε βέβαια και να την εκθειάζουμε. Είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι ο πληθυσμός έχει αυξηθεί"

Σάμουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό, 1949.

Η αλήθεια όμως;

Ο Ορειβάσιος ήταν ο προσωπικός γιατρός του αυτοκράτορα Ιουλιανού και άνθρωπος εμπιστοσύνης.

Η ερώτηση στην Πυθία ήταν σαφής.

«Ποιος είναι ο καλύτερος δυνατός τρόπος, για να αναβιώσει το μαντείο των Δελφών;»

Ο Ιουλιανός πίστευε πως ο θεός Απόλλωνας είχε μάθει τις προσπάθειές του να αναβιώσει την αρχαία θρησκεία και… όλο και κάποιο καλό λόγο θα είχε να στείλει στους ανθρώπους μέσω της ιέρειάς του.

Η πραγματικότητα όμως ήταν σκληρή.

«Πέστε του βασιλιά: γκρεμίστηκαν οι πλουμιστές αυλές εχάθη, δεν έχει ο Φοίβος πια καλύβι, ούτε προφητικιά έχει δάφνη μήτε πηγή που να λαλά και το μελητικό νερό βουβάθη».

Ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας υποτίθεται πως προφήτεψε το τέλος όχι μόνο του ιερού των Δελφών αλλά και ολόκληρου του αρχαιοελληνικού κόσμου.

Η λέξη "υποτίθεται" προσδιορίζει το ρήμα "προφήτεψε" και όχι το αντικείμενο της προφητείας, το οποίο ήταν και δεδομένο.

Γιατί δεν προφήτεψε;

1.    Too Good to be true: Η συγκεκριμένη ιστορική πληροφορία εμφανίζεται αρκετά ελκυστική, αφού κάνει τα γεγονότα να μοιάζουν με σκηνές κινηματογραφικής υπερπαραγωγής, όμως πώς είναι δυνατόν όλοι οι προηγούμενοι χρησμοί να ήταν λακωνικοί, δυσνόητοι, αινιγματικοί και διφορούμενοι, ενώ ο τελευταίος να μας προκύπτει λαλίστατος, σαφέστατος και ξεκάθαρος;

2.   Κοίτα ποιος μιλάει: Οι ιστορικοί που διασώζουν τη συγκεκριμένη ιστορική πληροφορία είναι κατά πολύ μεταγενέστεροι των γεγονότων.

Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Φιλοστόργιος γεννήθηκε πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Ιουλιανού, ενώ ο βυζαντινός χρονογράφος Γεώργιος Κεδρηνός έζησε κοντά 7 αιώνες αργότερα. Και οι δυο ήταν μοναχοί.

3.    Κοίτα ποιος μιλάει 2: Το ίδιο ανακριβής θα πρέπει να θεωρηθεί και η ιστορική πληροφορία πως ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας ήταν άλλος: «Θα έρθει η μέρα που ο Φοίβος θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα». Η πολυθρύλητη απάντηση των εθνικών θα ήταν κι αυτή μια πολύ ωραία σκηνή σε χολυγουντιανή ταινία για το τέλος του αρχαιοελληνικού κόσμου.

4.    Η αλήθεια όμως; Μήπως η δεδομένη πραγματικότητα έπρεπε να εμφανιστεί στις καρδιές των ανθρώπων και ως οριστική;

Πανελλήνιες

Σήμερα η συνάδελφος που η κόρη της δίνει Πανελλήνιες ήταν αγχωμένη. Και σήμερα. 

"Μην το καταλάβει το παιδί", της είπα.

"Δεν το καταλαβαίνει", μου απάντησε "αλλά εγώ έτσι νιώθω".

Κι εγώ έτσι ένιωθα. Μπορεί σωστά μπορεί λάθος. Και... έγραψα το παρακάτω κείμενο για το TheMamagers τότε... τον μακρινό Μάιο του 2016.

Μου φαίνεται πως πέρασαν αιώνες...

Το κείμενο