Λέξεις που λιώνουν ...

Βγαίνεις απ’ τ’ όνειρο,

προσπαθείς να φέρεις πίσω εικόνες,

όμως μπροστά σου μόνο λέξεις λιώνουν,

κυλάει το νόημα έξω απ’ τις προτάσεις.

Πάντα προτιμούσες να εξηγείς

και αυτό που ποτέ δεν έμαθες, 

τώρα το μετανιώνεις.

Ας λεν πως είν’ αργά,

τώρα πια δε βιάζεσαι 

και χαίρεσαι ό,τι ζεις.

Ανάγνωση

Παρόν φλεγόμενο.

Μέλλον - κατ' ασφαλείς πληροφορίες - σκοτεινό κι αβέβαιο.

Διαδρομή ΜΕΤΡΟ λίγο πριν το Σύνταγμα.

Μέρα παράξενη.

Ισορρόπησε όρθιος 

και βρήκε από ένστικτο τη σελίδα, 

ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο παρελθόν.

Η μουσική στο δάσος

«Η μουσική ακουγόταν πάντα 

σε αυτό το δάσος», 

έλεγε η φωνή. 

«Και δεν πρέπει κανείς 

να καλύπτει αυτή τη μουσική 

με ήχους δικούς του. 

Πρέπει να κάνετε όλοι ησυχία, 

να είστε φρόνιμοι 

και δε χρειάζεται να συνεννοείστε.

Η μουσική θα ακούγεται πάντα από το βάθος, 

δε χρειάζεται να αναρωτηθείτε 

ποιος παίζει, 

κανείς από σας δε θα μάθει να παίζει το ίδιο καλά 

(είναι σίγουρο πως όλοι 

θα σου πουν πως παίζεις χειρότερα).

Και μία λεπτομέρεια: 

όταν ακούτε τη μουσική, 

δε θα περπατάτε αμέριμνοι, 

δε θα σκέφτεστε, 

δε θα ονειρεύεστε. 

Όλοι μαζί θα χορεύετε. 

Όταν χορεύετε 

δεν είσαι εσύ, 

είστε εσείς. 

Τα βήματα του χορού είναι συγκεκριμένα 

και ίδια για όλους».

Η φωνή ευχήθηκε σε όλους 

«Καλή διαμονή στο δάσος» 

και χάθηκε στο βάθος 

από όπου ξανακούστηκε η μουσική.

Εικόνα: 

Evelyn Williams, 

"...I went to the Garden of Love 1" (2000)

Σε καιρούς άγριους ...

Σε άγριους καιρούς …

τον φόβο δεν τον νιώθεις,

τα μάτια δε σημαδεύουν μάτια,

τα λόγια τρέμουν σαν απλωμένα χέρια.

………………………………………..

κρύβονται μισόλογα στο βάθος της εικόνας,

και μάτια σβήνουν από τον ίδιο φόβο, 

που κολλάει πάνω σου 

και μόνο τον κουβαλάς.

Σε καιρούς άγριους… 

Εικόνα: 
Daniel Maclise, A Scene from 'Undine', 1843.

Φόβος

Χρειάστηκε να τα ξαναδώ 

όλα στον ύπνο μου 

και πιο ψύχραιμα,

για να καταλάβω 

πως ο φόβος είναι όπλο 

και με σημαδεύει …

Εικόνα: Edvard Munch, Anxiety, 1894.

Μια στιγμή

Είναι κι εκείνη η στιγμή 

που ο ήλιος χάνεται,

το μυαλό θυμάται μόνο του 

όσους έφυγαν 

κι άφησαν πίσω τους 

αντικείμενα, υποσχέσεις, χρέη 

και κάποια υπονοούμενα 

που αλλάζουν σημασία 

όποτε τα επαναλαμβάνεις μόνος. 

Εκείνη τη στιγμή

που το μυαλό θαμπώνει,

θέλω να είμαι μόνος 

και κάπου ψηλά,

να φωνάζω 

και κανείς να μη με κρατάει,

να κλαίω 

και κανείς να μην ακούει.

Είναι μια στιγμή όμως,

που κρατάει λίγο, 

σχεδόν όσο ένα τραγούδι...

Κάποτε είχαν όνειρα ...

Οι σημερινοί όμως φοιτητές 

είναι αριθμοί 

σε στατιστικές που θα αναλυθούν 

στο δελτίο των 9, 

κρύβουν τα πρόσωπά τους, 

αλλάζουν το όνομά τους 

και τους "κάνουν" 

να ξεχνούν πως κάποτε 

είχαν όνειρα.

Και η Ιστορία όμως σήμερα 

άλλαξε συνήθειες.

Κολλάει με τις ώρες 

μπροστά σε μια οθόνη 

και δεν της αρέσει καθόλου 

να επαναλαμβάνεται ...

Αν σταματούσε τον χρόνο ...

Χαμογελούσε με τη μουσική που άκουγα,

παίζαμε μαζί τάβλι,

ήξερε πιο πολλά από μένα, 

αλλά θαύμαζε ό,τι του έλεγα.

Καταλάβαινε πότε ήμουν χάλια,

κι όταν χαιρόμουν, 

τα κατάφερνε 

και ταξίδευε στον χρόνο, 

γινόταν μικρός 

και γελούσε σαν παιδί.

Τέτοιες στιγμές τις κρατούσε 

και τις ζούσε ξανά και ξανά. 

Δεν έζησε όμως πολύ.

Όχι όσο εγώ θα ήθελα.

Αυτός, που δεν τα κατάφερε 

να σταματήσει τον χρόνο, 

πέταξε ξαφνικά από πάνω μας, 

πάτησε ελαφριά στη σιωπή 

και χάθηκε...

Η στιγμή

Είναι κι εκείνη η στιγμή 

που ο ήλιος χάνεται,

το μυαλό θυμάται μόνο του 

όσους έφυγαν 

κι άφησαν πίσω τους 

αντικείμενα, υποσχέσεις, χρέη 

και κάποια υπονοούμενα 

που αλλάζουν σημασία 

όποτε τα επαναλαμβάνεις μόνος.

Εκείνη τη στιγμή

που το μυαλό θαμπώνει,

θέλω να είμαι μόνος 

και κάπου ψηλά,

να φωνάζω 

και κανείς να μη με κρατάει,

να κλαίω 

και κανείς να μην ακούει.

Είναι μια στιγμή όμως,

που κρατάει λίγο, 

σχεδόν όσο ένα τραγούδι...

Τις ξέρω καλά αυτές τις μέρες ...

Τις ξέρω καλά αυτές τις μέρες.

Κανείς δεν κοιτά ψηλά 

τον ουρανό.

Ο ουρανός γκριζομάλλης 

και συννεφιασμένος κυριούλης 

ξεσπά και μιλάει άσχημα 

στον ήλιο.

Ο ήλιος 

αυτό το φθινόπωρο 

θα μεταναστεύσει προς το νότο,

και το φωνάζει να τον ακούσουν τα χελιδόνια.

Τα χελιδόνια δεν απαντούν, 

μόνο φεύγουν 

να συνεχίσουν το καλοκαίρι τους 

αλλού.

Μακριά από μένα που …

τις ξέρω καλά αυτές τις μέρες.

Εικόνα: Craig M. Smith, Autumn on the Kittatinny Ridge